นั้นเพียงแค่อายุน้อยไม่รู้เรื่องราว ไม่ได้โง่เขลา เมื่ออายุมากขึ้น ย่อมเข้าใจว่าสิ่งที่ตนทำไปนั้นไร้สาระเพียงใด จึงตระหนักได้เอง”
“เช่นนั้น ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็ปล่อยให้องค์ชายรองทำร้ายบุตรชายสองคนของตน ไม่เคยจัดการอะไรเลยหรือ?”
“ก็ไม่เชิง” คังโหรวกล่าวต่อ “ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ตอนที่มีองค์ชายใหญ่แล้ว เชื่อมั่นในความสามารถขององค์ชายใหญ่มาตลอด อีกทั้งตอนนั้นศัตรูรายล้อม กระทั่งองค์ชายใหญ่เกิดเรื่อง ฝ่าบาทถึงได้รู้ตัว แรกเริ่มฝ่าบาทก็ไม่ได้สงสัยองค์ชายรอง ถึงขั้นไม่ได้แจ้งให้เขารู้ แต่พยายามปกป้ององค์ชายน้อยทั้งสอง ระหว่างนั้นจึงค้นพบความคิดชั่วร้ายขององค์ชายรอง”
“พูดไปพูดมาแล้ว ก็ยังเป็นความผิดของฮ่องเต้หลิงอวิ๋นอยู่ดี” หลี่เยว่หานยักไหล่ “หากไม่ใช่เพราะเขามองการณ์ไกลไม่พอ องค์ชายใหญ่ก็คงไม่เป็นอะไร และองค์ชายทั้งสามก็คงไม่จบลงด้วยการเกลียดชังกัน”
คังโหรวไม่ได้ตอบคำพูดนั้น นางพูดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้จวนแม่ทัพได้รับคำสั่งจากองค์จักรพรรดิหลิงหยุนให้สนับสนุนองค์ชายสาม แต่หลี่เยว่หานกลับมีจวนซิงกั๋วกงหนุนหลัง จวนซิงกั๋วกงนั้นเป็นกลางมาโดยตลอด เนื่องจากเป็นบรรดาศักดิ์ที่สืบทอดกันมา บางครั้งแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่สามารถคาดเดาจุดยืนของจวนซิงกั๋วกงได้
หลังจากที่หลี่เยว่หานรับรู้ความสัมพันธ์กับจวนซิงกั๋วในสายตาผู้อื่นจวนซิงกั๋วดูเหมือนจะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับจวนขุนพลแต่คังโหรวรู้ดีว่าจวนซิงกั๋วเพียงแค่
