ข้า นับว่าเป็นการรักษาหน้าตาอย่างที่ว่าไว้หรือ?” หลี่เยว่หานสบตาท่านหญิงสกุลจี้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่อาจไว้ใจได้ ทุกถ้อยคำของนางล้วนซ่อนกับดักร้ายไว้ในทุกวรรคตอน
“หึ พูดจาหว่านล้อมเสียจริง!” ท่านหญิงสกุลจี้ไม่สะทกสะท้านต่อกับดักนั้น เพียงแค่แค่นเสียงเย็นชา พลางหันหลังไม่เหลียวแลหลี่เยว่หานอีก จากนั้นตะโกนเสียงกร้าวใส่ประตูใหญ่ตระกูลหลิ่วด้วยความโกรธแค้น “หลิ่วเทียนเสียง! ไอ้คนขี้ขลาด ลูกสาวข้าออกหน้าแก้แค้นให้ข้า กลับถูกบุตรสาวบุญธรรมของเจ้าทำให้ป่วยต้องนอนซม เจ้าอวดอ้างว่ามีชื่อเสียงเลื่องลือในอำเภอหย่งอันนั้นกระจอกงอกง่อย แต่พอมาถึงเมืองหลวง มาถึงแดนใต้ฝ่าพระบาท กลับทำตัวเป็นเต่าหดหัวไร้ค่า!”
“หลิ่วเทียนเสียง ข้าขอบอกเจ้าไว้ หากเจ้าไม่ออกมาขอโทษข้า ข้าจะมายืนเฝ้าหน้าจวนตระกูลหลิ่วของเจ้าทุกวัน อย่างไรข้าก็ไม่มีสามีแล้ว ลูกสาวคนเดียวก็ถูกบุตรสาวบุญธรรมตระกูลหลิ่วของพวกเจ้าทำให้ป่วย ข้าขอสาบานว่าแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็จะเอาความยุติธรรมจากเจ้าให้ได้! มิเช่นนั้นใครก็อยู่เป็นสุขไม่ได้!”
