จำเมืองเถอะ”
คนที่คุมตัวหลิ่วเทียนเสียงกำลังจะรับคำสั่งแล้วจากไป หลี่เยว่หานก็เอ่ยเสียงดังขึ้นทันทีว่า “เฮ่อเจิ้งเทียน พาทหารประจำจวนไปส่งท่านหลิ่วที่ศาลประจำเมืองด้วย!”
“โอ้ หานหรงฟูเหรินคิดจะเห็นแก่ความถูกต้องจนถึงขั้นทำลายความสัมพันธ์ทางสายเลือดเชียวหรือ?” จี้ซินเยว่ยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดายนะ ผู้ที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับคดีได้ ดังนั้นหานหรงฟูเหรินคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ”
“เฉินฟูเหริน พูดผิดแล้ว” หลี่เยว่หานมองหน้าจี้ซินเยว่อย่างเยือกเย็นพลางกล่าวว่า “ข้ากับตระกูลหลิ่วไม่เคยมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดมาก่อน ดังนั้นข้าจึงยังสามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้”
“แต่เจ้าเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลหลิ่วนะ!”
“ข้าไม่ได้ปฏิเสธประเด็นเรื่องนั้น ข้าแค่บอกว่าไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด” หลี่เยว่หานจ้องมองจี้ซินเยว่นิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยประกายเยียบเย็น
