บทที่ 360 ทุกคนล้วนมีโรค
“ในวังใต้ดินมีหญิงสาวมากมาย สภาพจิตใจของพวกนางดูไม่ปกติ ข้าเห็นใบหน้าคุ้นเคยหลายคน เมื่อนึกย้อนดูดี ๆ พวกนางล้วนเป็นคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในช่วงหลายปีมานี้!”
“ในวังใต้ดินมีลำดับชั้นที่เข้มงวด เมื่อข้าเพิ่งเข้าไป มีคนบอกว่าข้าเป็นสาวใช้ชั้นต่ำ ถูกส่งไปรับใช้คนที่เรียกตัวเองว่าซิ่วกุ้ยเหริน ข้าไม่ยอม พวกเขาก็ทุบตีข้า แล้วบังคับให้ข้ากินยา…”
กัวหรูหานพูดมาถึงตรงนี้ก็สะอื้น จากนั้นก็พูดต่อว่า “ใช่แล้ว หลังจากถูกบังคับให้กินยา ข้าก็เสียความบริสุทธิ์ไป คนที่ข่มเหงข้า ข้าไม่รู้จักเขา เขาอ้างว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้ และบอกว่าเขาโปรดปรานข้า รักใคร่ข้ามาก จึงแต่งตั้งข้าเป็นกุ้ยเหริน ข้าไม่ยอม เขาสั่งให้คนถอดเสื้อผ้าข้า มัดข้าไว้แล้วทุบตี ทำให้ข้าอับอายอย่างแสนสาหัส!”
“หลังจากนั้น ข้าถูกทุบตีทุกวัน พวกเขาตีข้าเสร็จก็ทายาให้ข้า แล้วบังคับให้ข้าดื่มน้ำขม ตอนแรกน้ำขมพวกนั้นไม่มีผลกับข้า แต่ข้าไม่กล้าแสดงออก กลัวว่าถ้าพวกเขารู้ว่าน้ำขมไม่ได้ผล จะเพิ่มปริมาณยาให้มากขึ้น”
“หญิงสาวในวังใต้ดินส่วนใหญ่เสียสติ เมื่อชายผู้นั้นไม่อยู่ พวกนางก็นั่งหรือนอนเงียบ ๆ บนเตียงของตัวเอง จะขยับตัวก็ต่อเมื่อกินข้าวหรือเข้าห้องน้ำเท่านั้น นอกนั้นก็อยู่นิ่ง ๆ”
“ทุกครั้งที่ชายผู้นั้นมา หญิงสาวทุกคนจะคำนับอย่างนอบน้อม จากนั้นเขาก็จะเลือกคนมาปรนนิบัติ ต่อหน้าหญิงสาวทุกคน ไม
