ำไปเผยแพร่อยู่แล้ว” จงเจิ้งอวี่ถอนหายใจพลางกล่าว “แต่คืนนี้ร้านหรูอี้เก๋อมีความวุ่นวายมากเกินไป พรุ่งนี้คงปิดบังข่าวไว้ไม่อยู่แน่ เจ้าคิดดีแล้วหรือว่าจะทำอย่างไร”
หลี่เยว่หานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ข้าเข้าใจความหมายของท่าน แต่ข้าต้องคำนึงถึงชื่อเสียงของหญิงสาวเหล่านี้ด้วย”
“พี่สาว” กัวหรูหานกลั้นน้ำตาพูดว่า “ในบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น นอกจากข้าแล้ว ทุกคนเสียสติไปหมดแล้ว และดูเหมือนว่าทุกคนจะเป็นโรคด้วย”
คำว่า ‘โรค’ นั้นคืออะไร ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างเข้าใจดี
“รักษาได้!” หลี่เยว่หานกัดฟันมองเฉินหมิงที่กลัวจนปัสสาวะราด พยายามกลั้นความรู้สึกคลื่นไส้พลางพูดว่า “เฉินหมิง ร้านจือเป่าจายไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับเจ้า เหตุใดเจ้าถึงยอมเป็นสมุนของร้านหรูอี้เก๋อ!”
“ท่านหญิงได้โปรดละเว้นชีวิตด้วย ท่านหญิงได้โปรดละเว้นชีวิตด้วย ข้าก็จนใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าป่วย ข้าไม่มีเงินรักษา เจ้าของร้านหรูอี้เก๋อมาหาข้า พาข้าไปวังใต้ดิน ทั้งยังให้เงินข้าซื้อยา เพราะเหตุนี้วันนี้ข้าถึงได้ใส่ร้ายผู้ดูแลร้านโจวในศาล ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าแค่อยากมีชีวิตรอด…”
“ราคาของการมีชีวิตรอดของเจ้าคือการผลักคนอื่นไปตายหรือ!” หลี่เยว่หานโกรธจัด เตะไปที่ศีรษะของเฉินหมิง “เจ้ารู้ว่าตัวเองเป็นโรคแต่ยังไปแพร่เชื้อให้หญิงสาวในวังใต้ดิน เจ้าตายคนเดียวไม่พอ ยังจะลากคนบริสุทธิ์มากมายไปตายด้วยหรือ!”
“พวกหญิงสาวเหล่านั้นล้วนเป็นทาส
