ี่ใหญ่ที่สุดในจวนให้ เด็กสาวทั้งหมดอยู่ในห้องรับรอง ดูเหมือนตุ๊กตาไม้ ตามบ่าวในจวนไปตรวจร่างกายกับหมอหญิงที่หลี่เยว่หานเชิญมาทีละคนในห้องเล็ก
ไม่รู้ว่าพวกนางผ่านอะไรมาบ้างในห้องใต้ดินของร้านหรูอี้เก๋อ เด็กสาวทุกคนมีสีหน้างงงวย เหมือนตุ๊กตาไร้วิญญาณ ถามอะไรก็ตอบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสับสนและอ่อนล้า บางคนยังมีประกายดุร้ายวูบผ่านเป็นครั้งคราว
หลังจากฟางจื่อหลานตามหลี่เยว่หานไปดูสภาพของเด็กสาวเหล่านั้น ก็ถึงกับตะลึง “นี่…เด็กสาวบางคนข้าจำได้!”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลี่เยว่หานก็สว่างวาบ “ท่านป้าแน่ใจหรือเจ้าคะ?”
“แน่ใจ ถึงพวกนางจะเปลี่ยนไปมาก แต่ข้าก็ยังจำได้” ฟางจื่อหลานพูดพลางเดินไปหาเด็กหญิงอายุแปดขวบคนหนึ่ง เด็กหญิงคนนั้นไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เข้ามาในจวนขุนพล มองทุกคนด้วยสายตาระแวง แต่พอเห็นฟางจื่อหลานดวงตากลับฉายแววงุนงง
“หรูหาน เจ้าจำข้าได้หรือไม่?” ฟางจื่อหลานค่อย ๆ เข้าใกล้เด็กหญิงคนนั้น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าคือป้าฟางจากจวนซิงกั๋ว ต้นปีนี้ข้าพาเจ้ากับพี่สาวไปเที่ยวทะเลสาบ ตอนนั้นมีปลาไนกระโดดขึ้นมาบนเรือของพวกเรา เจ้ายังดีใจบอกพี่สาวว่าปลาไนนำโชค เป็นลางดี จำได้หรือไม่?”
หลี่เยว่หานยืนนิ่งอยู่กับที่ ในใจค่อย ๆ ผุดความคิดที่น่ากลัวขึ้นมา นางเพียงกลั้นหายใจมองเด็กหญิงอายุแปดขวบที่ถูกเรียกว่าหรูหาน พร้อมรอดูปฏิกิริยาของเด็กหญิง ขณะเดียวกันก็ให้หมิงจูคอยจับตาดูอย่างระมั
