บทที่ 357 คดีวุ่นวายของร้านจือเป่าจาย
ไม่นานนัก คนที่ท่านผู้ว่าการส่งไปค้นที่ร้านจือเป่าจายก็กลับมา ในมือถือใบรับรองค่าจ้างที่ยังไม่ได้กรอกข้อมูลมาหนึ่งปึก พร้อมกับจับตัวคนมาสองคน ท่านผู้ว่าการเห็นใบรับรองค่าจ้างที่ยังไม่ได้กรอกข้อมูลก็รู้ว่าคดีนี้ไม่มีทางหนี จึงตบไม้เคาะบัลลังก์พลางชี้ไปที่ผู้ดูแลร้านจือเป่าจาย ตวาดเสียงดัง “ผู้ดูแลร้านโจว หลักฐานชัดเจนแล้ว เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่!”
ผู้ดูแลร้านโจวคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้น เสียงสั่นเครือราวกับสะอื้น “ข้าถูกใส่ร้าย! ข้าไม่เคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อน แน่นอนว่าต้องมีคนจงใจใส่ร้ายข้า!”
ทันทีที่เขาร้องว่าถูกใส่ร้าย ในจำนวนคนสองคนที่ถูกเจ้าหน้าที่นำตัวมา คนรับใช้ชุดเขียวคนหนึ่งก็รีบพูดขึ้น “ท่านผู้พิพากษาผู้ทรงธรรม โปรดพิจารณา! ร้านจือเป่าจายของพวกข้าไม่เคยออกใบรับรองค่าจ้างอะไรเช่นนี้มาก่อน! ดูกระดาษที่พับก็รู้ว่าเป็นของใหม่ พวกข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!”
ทันใดนั้น คนรับใช้ชุดเทาก็พูดขึ้น “ถึงเวลานี้แล้วยังจะปฏิเสธอีกหรือ! สามีของพี่สะใภ้ว่านชื่อว่าว่านโหย่วเต๋อ! ทำงานที่ร้านจือเป่าจายของพวกเรามาสองปีแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่ไม่เคยเห็น! และใบรับรองค่าจ้างเช่นนี้คนงานทุกคนต้องมี! มาถึงตอนนี้แล้ว ท่านผู้ดูแลร้านรับไปเถอะ ปฏิเสธต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับพวกเรา!”
ผู้ดูแลร้านโจวมีสีหน้าตกใจและงุนงง “เฉินหมิง เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! ว่านโหย่วเต๋อที
