่ไหนจะเป็นสามีของสตรีผู้นี้ เขาเป็นผู้ดูแลจวนของข้าต่างหาก!”
“ฮึ” คนรับใช้ชุดเทาที่ชื่อเฉินหมิงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะคำนับท่านผู้ว่าการสามครั้ง “ท่านผู้พิพากษาผู้ทรงธรรม โปรดตัดสิน! ข้าสามารถยืนยันได้ว่าว่านโหย่วเต๋อสามีของพี่สะใภ้ว่านทำงานที่ร้านจือเป่าจายมาสองปีจริง และใบรับรองค่าจ้างเช่นนี้ก็เป็นของที่ร้านจือเป่าจายออกให้คนงาน! แต่เพราะคนงานไม่ใช่ทาส จึงจ้างน้อย ร้านจือเป่าจายมีคนงานแค่ว่านโหย่วเต๋อคนเดียว!”
นัยว่าคนอื่นจะมีใบรับรองค่าจ้างเช่นนี้หรือไม่ก็ไม่มีทางตรวจสอบได้
ท่านผู้ว่าการฟังเรื่องราวความขัดแย้งเบื้องล่างแล้วรู้สึกสับสน
หากหญิงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างเป็นผู้เสียหายจริง ตอนนี้มีหลักฐานชัดเจนแล้ว ร้านจือเป่าจายจะปฏิเสธจนตายก็ไม่มีประโยชน์ แต่ดูท่าทางของผู้ดูแลร้านโจวที่มีสีหน้าตกใจและไม่อยากเชื่อ ก็ไม่เหมือนแกล้งทำ
“องค์รัชทายาท ท่านเห็นว่าควรตัดสินคดีนี้อย่างไร?” ท่านผู้ว่าการตัดสินใจดึงจงเจิ้งอวี่มาช่วยคิดพิจารณา
ด้วยเงื่อนไขที่หญิงผู้นั้นขวางรถต่อหน้าผู้คน จงเจิ้งอวี่จึงเอนเอียงไปทางพี่สะใภ้ว่าน คิดครู่หนึ่งก็พูดว่า “ตอนนี้มีหลักฐานชัดเจนแล้ว เห็นได้ชัดว่าร้านจือเป่าจายซ่อนว่านโหย่วเต๋อสามีของสะใภ้ว่านไว้ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องหาตัวว่านโหย่วเต๋อให้เจอ”
ท่านผู้ว่าการฟังแล้วก็เห็นว่าประโยคสุดท้ายมีเหตุผล จึงตบไม้เคาะบัลลังก์แล้วมองไปที่ผู้ดูแลร้านโจว “ผู้ดูแลร้
