านจือเป่าจาย โจวฝู รีบบอกที่อยู่ของว่านโหย่วเต๋อมาทั้งหมด!”
ผู้ดูแลร้านโจวรีบคุกเข่าคำนับอ้อนวอน “ขอท่านผู้พิพากษาผู้ทรงธรรมโปรดพิจารณา ร้านของข้าไม่มีคนชื่อว่านโหย่วเต๋อ มีแต่ผู้จัดการเก่าที่บ้านของข้าชื่อว่านโหย่วเต๋อเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาอายุหกสิบปีแล้ว ข้าเห็นว่าเขาทุ่มเททำงานให้ตระกูลโจวมาหลายปี ไม่มีบุตรธิดา ไม่มีภรรยา จึงให้เขาอยู่ที่บ้านข้าในบั้นปลายชีวิต เขาไม่ใช่ลูกจ้างของร้านแน่นอน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านผู้ว่าการก็เริ่มลังเล
สถานการณ์ตรงหน้ามีหลักฐานชัดเจน ผู้ดูแลร้านโจวจะปฏิเสธต่อไปก็ไร้ประโยชน์ หากดื้อดึงไม่ยอมรับ พอถูกทรมานก็ต้องสารภาพอยู่ดี แล้วจะทรมานตัวเองไปทำไม
“ขอท่านผู้ว่าการและองค์รัชทายาทโปรดพิจารณา!” สะใภ้ว่านน้ำตานองหน้า คุกเข่าคำนับสามครั้ง “สามีของข้าเป็นลูกจ้างที่ร้านจริง ๆ ตอนนี้เขาหายตัวไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ผู้ดูแลร้านโจวกลับปฏิเสธไม่ยอมรับ ข้าขอร้องให้ท่านผู้ว่าการและองค์รัชทายาทลงโทษผู้ดูแลร้านโจวด้วย!”
“ข้าน้อยขอเป็นพยาน ว่านโหย่วเต๋อเป็นลูกจ้างของร้านจริง แม้เขาจะไม่ค่อยพูดจา แต่เป็นคนขยันขันแข็ง สองปีมานี้ช่วยงานร้านไม่น้อย ขอท่านผู้พิพากษาผู้ทรงธรรมโปรดช่วยตามหาว่านโหย่วเต๋อด้วย!” เฉินหมิงคนรับใช้ชุดเทารีบคุกเข่าพูดแทรกขึ้นมาอย่างเหมาะเจาะ
คนรับใช้ชุดเขียวมองเฉินหมิงอย่างงุนงง พูดช้า ๆ ว่า “เฉินหมิง ข้านึกว่าเจ้าเป็นคนมองการณ์ไกล ไม
