บทที่ 355 สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ เมิ่งฉีฮ่วน
เฮ่อเจิ้งเทียนแอบมองดูเมิ่งฉีฮ่วนอย่างลับ ๆ เห็นเขายิ้มราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ดูมีความสุขมาก จึงอดบ่นในใจไม่ได้
ช่วงนี้แม้ฮั่นหรงฟูเหรินจะไม่ได้เขียนจดหมายมา แต่ก็ฝากข่าวมาบอกผ่านคน แม้จะมีเพียงครั้งเดียว แต่ท่านแม่ทัพของเขาก็ยิ้มอยู่นานเช่นกัน…
ไม่รู้จริง ๆ ว่าฮั่นหรงฟูเหรินทำอะไร จึงทำให้แม่ทัพใบหน้าเหล็กที่ไม่เคยแสดงอารมณ์แม้ต่อหน้าทหารหลายแสนนาย ถึงกับยิ้มเหมือนเด็กน้อย…
“แค่ก แค่ก…” จงเจิ้งอวี่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงกระแอมแล้วค่อย ๆ เอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพเมิ่ง พวกเราคุยกันหน่อยสิ!”
“เจ้าก็คุยกับเจิ้งเทียนได้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางอ่านจดหมายของหลี่เยว่หานอีกรอบ ยิ่งอ่านยิ่งมีความสุข รอยยิ้มที่มุมปากกดไว้ไม่อยู่
“ข้าอุตส่าห์มาที่ค่ายทหารสักครั้ง ท่านจะไม่สนใจข้าเพราะท่านหญิงเขียนจดหมายมาให้ท่านไม่ได้นะ” จงเจิ้งอวี่พูดอย่างจนปัญญา
เมื่อได้ยินคำพูดของจงเจิ้งอวี่ เมิ่งฉีฮ่วนจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วค่อย ๆ เก็บจดหมายอย่างระมัดระวังด้วยความไม่เต็มใจ เก็บไว้ติดตัว จากนั้นก็กลับมาทำหน้าเย็นชา เริ่มการแสดงยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา
“วันนี้องค์รัชทายาทเสด็จมาด้วยธุระใดหรือ” เมิ่งฉีฮ่วนถามพร้อมรอยยิ้มเสแสร้ง
จงเจิ้งอวี่พูดไม่ออก ผู้ใดก็เห็นว่าท่านยิ้มแบบเสแสร้งนี่! จำเป็นต้องทำให้ชัดขนาดนี้เลยหรือ! แม้ในใจจะบ่นอย่างบ้าคลั่ง แต่สีหน้าภายน
