บทที่ 354 นั่นคือน้องชายแท้ ๆ ของท่าน
หลังจากเลิกประชุมราชการ ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็รีบตรงไปยังตำหนักฮองเฮา เมื่อเข้าประตูมา ฮองเฮากำลังเสวยลูกแพร์อยู่ เห็นฮ่องเต้หลิงอวิ๋นมาก็ตกใจ “วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือ? ท่านถึงได้มาที่นี่?”
“ก็เขาว่ากันว่าไม่มีธุระไม่มาตำหนักซานเป่าไม่ใช่หรือ!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตรัสพลางชี้ไปที่ประตูตำหนัก “เพราะเหตุนี้เจ้าถึงได้เปลี่ยนชื่อตำหนักบรรทมเป็นตำหนักซานเป่า ข้าก็ต้องหาเรื่องมาหาบ่อย ๆ สิ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮองเฮาก็วางลูกแพร์ลง ล้างมือเสร็จแล้วจึงเชิญฮ่องเต้หลิงอวิ๋นที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้ามานั่ง แล้วถามว่า “บอกมาเถิด วันนี้มีเรื่องอะไรถึงมาหาข้า”
เมื่อได้ยินคำถาม ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็เข้าไปใกล้ฮองเฮาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “เรื่องที่หญิงสาวตระกูลเมิ่งสร้างหมู่บ้านผู้อพยพขึ้นใหม่ เจ้ารู้หรือไม่!”
“ตั้งแต่นางเริ่มระดมทุนสร้างหมู่บ้านผู้อพยพ ท่านก็ถามข้าเช่นนี้ทุกวัน ท่านว่าข้าจะรู้หรือไม่?” ฮองเฮากลอกตาอย่างไม่เกรงใจ
“วันนี้! วันนี้พวกขุนนางหัวโบราณพวกนั้นก็เริ่มหยิบยกเรื่องนี้มาพูดแล้ว เจ้าลองเดาดูว่าพวกเขาจับประเด็นอะไร?” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่สนใจสายตาของฮองเฮา ยังคงเข้าไปใกล้นางด้วยท่าทีกระตือรือร้น ตั้งแต่เข้ามาเขาก็ไม่ได้ใช้คำว่า ‘เรา’ แล้ว พูดแต่ ‘ข้า’ ไม่มีท่าทีเป็นฮ่องเต้เลยสักนิด
“ลองว่ามาดู” เมื่อได้ยินว่าขุนนางเริ่มจับผิดหลี่เยว่หาน ฮองเฮาก็แ
