รดาสิ้นพระชนม์ก็ยังไม่รู้ว่าโอรสที่นางเสี่ยงชีวิตคลอดออกมาตอนอายุมากนั้น ถูกอดีตฮ่องเต้ส่งไปเลี้ยงดูที่เกาะถงเซิง”
เมื่อทั้งสองพูดถึงชาติกำเนิดของเมิ่งฉีฮ่วน ตำหนักซานเป่าก็เงียบงันไปชั่วขณะ
ผ่านไปนาน ฮองเฮาจึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วปลอบฮ่องเต้หลิงอวิ๋น “ท่านไม่ต้องรู้สึกผิด ทุกอย่างล้วนเป็นชะตากรรม การจัดการของท่านพ่อย่อมมีเหตุผลของท่าน บางทีอาจเป็นเพราะตอนนั้นเด็กคนนั้นยังเล็กเกินไป พระมารดาก็อ่อนแอ ตัวท่านก็ไม่มีกำลัง ท่านพ่อถึงคิดจะส่งเขาไปที่เกาะถงเซิง จริง ๆ แล้วก็ถือเป็นการปกป้องอย่างหนึ่ง เพราะตอนนั้นท่านก็เกือบตายก่อนจะได้ขึ้นครองราชย์”
“แม้จะเป็นเช่นนั้น” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นฝืนยิ้มบาง ๆ “แต่ข้ารู้สึกว่าข้าติดค้างน้องชายคนนี้มากเกินไป ตอนที่ยังไม่รู้ชาติกำเนิดของเขา ข้ายังจัดให้เขาไปช่วยเหลือบุตรชายคนโต โดยไม่รู้ว่าเขาเป็นอาแท้ ๆ ของอีกฝ่าย เฮ้อ… ก็เพราะบุตรชายคนโตของข้าไม่เอาไหน สุดท้ายถึงได้จบลงเช่นนั้น…”
“ก็ยังมีมู่ชวนกับหลิงซีไม่ใช่หรือ” ฮองเฮาเห็นฮ่องเต้หลิงอวิ๋นพูดถึงองค์รัชทายาทจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง นี่เป็นบาดแผลในใจที่ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่อาจแตะต้องได้ “ตอนนี้เด็กทั้งสองอยู่ข้างกายเยว่หาน ก็ปลอดภัยดี รอให้ท่านจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว ค่อยรับเด็กทั้งสองกลับมา ดูแลปกป้องให้ดี”
“ข้าแค่รู้สึกเจ็บปวด…” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นทำหน้าเศร้าสร้อย
“ข้ารู้ว่าท่านเจ็บปวด ข้าก็เจ็บปวดเช่นก
