บทที่ 353 ขอฝ่าบาทโปรดทรงพิจารณาให้ถี่ถ้วน
การเป็นผู้ควบคุมงานฟังดูเหมือนจะสบาย แต่หลี่เยว่หานไม่เคยได้พักผ่อนเลยตั้งแต่เริ่มควบคุมงาน
บางครั้งต้องคอยเตือนช่างก่อกำแพงไม่ให้รีบร้อนจนเกินไป ต้องทำให้มั่นคง เพื่อป้องกันอิฐร่วงลงมาทับศีรษะ
บางครั้งก็วิ่งไปถกเถียงกับหัวหน้าคนงานว่าขุดฐานรากลึกพอหรือไม่ ใช้ความรู้ด้านการก่อสร้างเพียงน้อยนิดของตนเองไปโต้เถียงกับหัวหน้าคนงานที่มีประสบการณ์มากมายอยู่ครึ่งค่อนวัน…
หากเป็นคนอื่นคงทำให้หัวหน้าคนงานโกรธไปแล้ว แต่เมื่อเป็นหลี่เยว่หาน เขาก็ไม่ได้โมโหอะไรมาก หนึ่งเพราะหลี่เยว่หานเป็นเจ้าของเงิน สองเพราะหลี่เยว่หานมีพื้นเพเป็นคนยากจนเหมือนพวกเขา การอยากให้ฐานรากแข็งแรงก็เพื่อคำนึงถึงผู้อพยพอย่างแท้จริง และสามคือ… สิ่งที่หลี่เยว่หานพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง หัวหน้าคนงานจึงรับฟังข้อเสนอของหลี่เยว่หานไว้
ด้วยเหตุนี้หลี่เยว่หานจึงสนิทสนมกับช่างฝีมือในหมู่บ้านผู้อพยพเกือบทั้งหมด
เวินเทียนเหล่ยรู้ดีว่าห้ามหลี่เยว่หานไม่ได้ อีกทั้งตอนนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงก็ยิ่งไม่ชัดเจน เมิ่งฉีฮ่วนยุ่งอยู่กับกิจการทหาร สิบวันครึ่งเดือนก็ยังไม่แน่ว่าจะกลับเมืองได้ แทนที่จะให้หลี่เยว่หานอยู่ในเมืองและเสี่ยงถูกลอบทำร้ายตลอดเวลา ปล่อยให้นางวิ่งเข้าออกนอกเมืองดีกว่า อย่างน้อยที่หมู่บ้านผู้อพยพก็ไม่มีสมุนขององค์รัชทายาทและองค์ชายรองอยู่
ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาทุ่มเทพลังส่วนใหญ่ไปก
