บทที่ 352 ได้เลยขอรับ! ท่านไปเถิด!
“วันนั้นที่หอฝานเทียน ข้าก็รู้สึกว่าหญิงสาวผู้นั้นของเจ้าไม่ธรรมดา ดูตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ” องค์รัชทายาทจงเจิ้งอวี่อยู่ในกระโจมใหญ่ของเมิ่งฉีฮ่วน หลังจากได้ฟังข่าวจากองครักษ์ส่งสารแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้าให้องครักษ์ส่งสารออกไปก่อน แล้วจึงหันไปมองจงเจิ้งอวี่พลางพูดอย่างช้า ๆ ว่า “องค์ชายเคยพบเยว่หานหรือ?”
“เคยพบ ยังถูกนางทำให้โมโหด้วย” จงเจิ้งอวี่หัวเราะพลางกล่าว “นางจ้องข้าด้วยดวงตากลมโตแล้วแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอะไรเลย ข้ายังไม่เคยพบหญิงสาวที่กล้าโกหกอย่างไม่ละอายเช่นนี้มาก่อน”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เยว่หานไม่เคยพูดโกหก หากองค์ชายรู้สึกว่านางโกหก นั่นคงเป็นเพราะองค์ชายเข้าใจผิดเอง”
“พอเถอะ ข้าจะไม่เข้าใจความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าได้อย่างไร” จงเจิ้งอวี่ถอนหายใจ “จินเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้ถูกข้าส่งไปที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น แม้ว่าคนของข้าจะยังติดต่อกับนางอยู่ตลอด แต่จินเสวี่ยเอ๋อร์เป็นคนที่ใจร้อนเกินไป ข้าไม่เคยคิดจะให้นางเข้าใกล้พวกเจ้าเลย อย่างไรเสีย จินเสวี่ยเอ๋อร์เป็นคนเช่นไร ข้าก็รู้ดี”
“องค์ชายรับสั่งเช่นนี้ ข้าน้อยรู้สึกละอายใจยิ่ง” เมิ่งฉีฮ่วนพูดว่าละอายใจ แต่สีหน้ากลับไม่มีท่าทีละอายแม้แต่น้อย กลับดูสงบนิ่งมาก ดวงตาไม่มองจงเจิ้งอวี่เลย ท่าทีที่มีต่อองค์รัชทายาทนั้นเย็นชาถึงที่สุด
ในที
