บทที่ 342 หวังเหอฮวาขอความช่วยเหลือจากหลี่เยว่หาน
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่หรงหรง หลิ่วฟูเหรินก็ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้า “เยว่หานก็นับว่าเป็นคนของตระกูลหลิ่วเราแล้ว อย่างไรก็เป็นเด็กที่เข้ามาอยู่ในตระกูลเดียวกัน ครอบครัวเดียวกันก็คือครอบครัวเดียวกัน!”
หลี่หรงหรงไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เพียงยิ้มบาง ๆ และเล่นกับลูกสาวในอ้อมแขนอย่างไม่ใส่ใจเรื่องราวใด ๆ
หลังจากพูดคุยกันอีกสักพัก หลิ่วฟูเหรินก็ลุกขึ้นกลับห้องของตน
ในขณะเดียวกัน ข่าวที่หวังเหอฮวาถูกหลี่หรงหรงสั่งให้ขับออกจากจวนหลิ่วก็มาถึงหูของหลี่เยว่หาน
ตอนที่หลี่เยว่หานได้รับข่าว นางกำลังนั่งรับประทานอาหารเย็นกับเด็กทั้งสอง เมื่อได้ยินว่าคนที่ลงมือคือหลี่หรงหรง นางก็อดประหลาดใจไม่ได้ จึงตะโกนออกไปนอกห้องว่า “ไปพาหวังเหอฮวามาหาข้า!”
“เจ้าค่ะ!” เสียงตอบรับจากด้านนอกเป็นของหมิงจู นางรับคำสั่งและรีบไปทันที
หลี่เยว่หานเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาคอยรับใช้ระหว่างที่รับประทานอาหาร นางมักจะไล่ทุกคนออกไปจนกว่าจะทานเสร็จ แล้วค่อยเรียกให้เข้ามา ซึ่งเรื่องนี้กลายเป็นธรรมเนียมที่ทุกคนในจวนรู้กันดี รวมถึงหมิงจู
“ท่านป้า จริงหรือที่หวังเหอฮวาแอบมีความสัมพันธ์กับบ่าวรับใช้ในบ้าน?” หลิงซีถามด้วยสีหน้าจริงจัง
หลี่เยว่หานเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “จริงหรือไม่ข้าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือลูกในท้องของหวังเหอฮวาจะต้องไม่หลุดไป”
“ทำไมหรือ?” มู่
