บทที่ 338 ปิดจวนปฏิเสธแขก
วาจานั้นเมื่อหล่นเข้าหูผู้อื่นอาจฟังดูแปลกไปบ้าง แต่เพราะก่อนหน้านี้ เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธพบหลี่เยว่หานเสียก่อน นายทหารผู้นี้จึงไม่ได้ใส่ใจนัก หลังจากกล่าวขอบคุณหลี่เยว่หานที่มอบม้าให้แล้ว เขาก็สะบัดแส้ เร่งม้าแล่นไปยังประตูเมือง ร่างนั้นเลือนหายไปในเงามืดแห่งราตรีในชั่วพริบตา
หลี่เยว่หานเอามือทาบอก ใจที่เต้นโครมครามไร้ระเบียบนั้นค่อยสงบลงบ้าง
“ฮูหยิน ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?” หมิงจูเดินเข้ามาพยุงหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานมิได้ตอบคำ เพียงจับมือหมิงจูไว้ เดินตรงเข้าสู่จวนขุนพล ระหว่างทางได้เอ่ยกำชับเบา ๆ ว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จวนขุนพลจะปิดประตูปฏิเสธแขก ยกเว้นเพียงเวินเทียนเหล่ย คนตระกูลหลิ่ว และคนจากจวนกั๋วกง ส่วนคนอื่นใดล้วนปฏิเสธไม่ให้พบ”
ทหารเฝ้าประตูที่ยังงงงวยก็รับคำอย่างเลือนรางภายใต้คำสั่งของหลี่เยว่หาน ทหารยามที่ประจำการหน้าประตูก็ถูกถอนออกไป ประตูใหญ่ปิดลงตั้งแต่หัวค่ำ และภายในจวนยังถูกเพิ่มกำลังป้องกันอีกหลายเท่าตามคำสั่งของหลี่เยว่หาน
“ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” หมิงจูมองหลี่เยว่หานที่ออกคำสั่งด้วยท่าทีเร่งรีบผิดปกติ จึงทำให้นางสับสนยิ่งนัก
“เมืองหลวงกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่” หลี่เยว่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “พรุ่งนี้เช้า จงไปสั่งครัวให้จัดซื้ออาหารให้เพียงพอสำหรับทั้งจวนไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน แม้แต่ของที่เก็บรักษายากก็อย่าได้ลังเล หลังจากจ
