ัดซื้อเสร็จให้มารายงานข้าโดยตรง ตั้งแต่ยามอู่พรุ่งนี้เป็นต้นไป คนทั้งจวนไม่อาจเข้าออกโดยปราศจากคำสั่งข้า”
วาจาของหลี่เยว่หานหาใช่คำพูดขู่ขวัญผู้คน…
พ่อค้าย่อมมีหูไวกว่าไพร่ทั่วไป หลังจากหลี่เยว่หานตรวจตราร้านค้าในครอบครองเสร็จ นางก็พบว่าสินค้าประเภทวัสดุสิ้นเปลืองกลับมียอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ไม่รู้ว่าเพิ่มขึ้นจากปกติกี่เท่าตัว จนเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางประการ
ยิ่งเมื่อได้ยินว่าสินค้าพิเศษอย่างถานไคว่ ซึ่งแม้แต่ตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ยังไม่กล้าสั่งซื้อในปริมาณมาก กลับถูกหลายจวนสั่งซื่อในปริมาณมากเป็นเท่าตัวจากปกติ เมื่อประกอบกับสิ่งที่เวินเทียนเหล่ยเล่าให้นางฟังถึงการใช้เงินของร้านผ้าอย่างสุรุ่ยสุร่าย ต่อให้นางจะเชื่องช้าเพียงใด ก็ไม่อาจไม่สังเกตเห็นความเชื่อมโยงนี้
เริ่มแรกนางออกจากเมืองไปยังค่ายทหารก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับเมิ่งฉีฮ่วนอยู่แล้ว หากยามนี้นางสามารถพบเขาได้ นั่นย่อมหมายความว่าเรื่องราวยังไม่ถึงขั้นวิกฤต ทว่าตามกฎแห่งแคว้นตงฮั่น กฎหมายและกฎทหารได้บัญญัติไว้อย่างชัดเจนว่าหญิงสาวไม่อาจเข้าออกค่ายทหารโดยพลการ
ชีวิตในค่ายทหารนั้นลำบากแสนสาหัส เหล่าทหารต้องอดกลั้นต่อความปรารถนาเบื้องต้นของมนุษย์ หากแม่ทัพอยู่ร่วมกับภรรยาอย่างใกล้ชิดในยามที่คนอื่นยังต้องอดทน ไม่ว่ากองทัพจะมีความสามัคคีเพียงใด ใจของทหารย่อมถูกกัดกร่อน
แต่ถ้าเป็นบางครั้งบางคราว คนในค่ายก็อ
