าจมองว่าไม่เป็นปัญหา ยกเว้นในช่วงเวลาพิเศษ
ดังนั้นการที่เมิ่งฉีฮ่วนไม่ยอมพบนาง จึงเป็นการส่งสัญญาณอย่างหนึ่งว่าอีกไม่นานเมืองหลวงจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ และเขาอาจต้องจมอยู่ในค่ายทหารในช่วงนี้
หากถามว่ากลัวหรือไม่…
แน่นอนว่าหลี่เยว่หานกลัว แต่นางไม่อาจแสดงออกมาได้ เพราะนอกจากต้องกังวลเรื่องเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว นางยังต้องดูแลเรื่องของคนในเมืองหลวงที่เกี่ยวข้องกับตนอีก
หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ ในจวนขุนพลเสร็จ หลี่เยว่หานจึงค่อยผ่อนลมหายใจ นั่งลงรับประทานอาหารสักครู่
เดิมทีนางคิดว่าการมีเหยียนจื่อเซียงอยู่เป็นเพื่อนจะทำให้จวนมีความคึกคักขึ้นมาบ้าง ทว่าเรื่องราวกลับพลิกผันรวดเร็วยิ่งนัก จนหลี่เยว่หานต้องเร่งส่งเหยียนจื่อเซียงกลับทันทีในยามค่ำคืน
โชคดีที่รถม้าสำหรับส่งตัวเหยียนจื่อเซียงนั้นใช้ม้าชั้นดีที่วิ่งเร็วกว่าเกวียนทั่วไป อีกทั้งได้รับคำสั่งจากหลี่เยว่หานให้ไปกลับอย่างรวดเร็ว จนเมื่อถึงตอนที่นางสั่งปิดจวนปฏิเสธแขก บ่าวไพร่ที่ส่งเหยียนจื่อเซียงกลับไปยังอำเภอฮัวซีก็ได้กลับมาพร้อมรายงานแล้ว บ่าวรับใช้ทั้งหญิงและชายต่างควบม้ากลับมาอย่างไม่ล่าช้า
เมื่อมีเพียงคนเดียวกับม้าหนึ่งตัว ความเร็วในการเดินทางย่อมเร็วกว่ารถม้าถึงเท่าตัวหรือมากกว่านั้น ดังนั้นหลังจากส่งเหยียนจื่อเซียงคืนสู่ครอบครัว นางกับผู้ติดตามจึงทิ้งเกวียนไว้ที่บ้านเหยียนและควบม้ากลับมาแทน
คืนนั้น หลี่เยว่หานเลือกพักผ่อนใน
