บทที่ 335 นายคนไหนจะยอมรับบ่าวที่ใจโลเล?
“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ…” หรงเพ่ยรีบขอโทษ หวังว่าจะสามารถปัดเรื่องนี้ผ่านไปได้
หลิ่วฟูเหรินจ้องมองหรงเพ่ย ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ช่างเถอะ เจ้าจะกล้าหรือไม่ ก็ไม่ใช่ว่าข้าจะดูไม่ออก วันนี้เจ้ากล้ามากล่าวร้ายหลิ่วฟูเหรินรองต่อหน้าข้า ก็เพื่อหวังให้ข้าไปสร้างปัญหาให้นาง แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่รู้ว่า ต่อให้ข้าจะไปเอาเรื่องกับนาง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แม้นางจะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของหลิ่วจื้อหย่วน แต่ข้าก็ยังคงเป็นแม่เลี้ยงที่ถูกต้องตามกฎหมายเสมอ”
“หรงเพ่ย พวกเราเป็นนายบ่าวกันมาหลายปี ข้าไม่เคยคิดอยากจะเป็นศัตรูกับเจ้า แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ”
คำพูดของหลิ่วฟูเหรินทำให้หรงเพ่ยตกอยู่ในอาการสับสนครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งนางไปพบกับหลิ่วฟูเหรินรองที่ลานหลังบ้าน และถูกดุด่าอย่างแรง นางจึงค่อยรู้สึกตัว
“คารวะเจ้าค่ะ!” หรงเพ่ยรีบโค้งคำนับ
หลิ่วฟูเหรินรองเห็นสีหน้าเหม่อลอยของหรงเพ่ยจึงขมวดคิ้วแน่น “ฉู่เจียเยว่บอกอะไรกับเจ้าหรือ ทำไมเจ้าถึงได้ดูเหมือนคนไร้จิตวิญญาณแบบนี้ เหมือนคนถูกควักหัวใจไปอย่างนั้นแหละ!”
หรงเพ่ยได้ยินหลิ่วฟูเหรินรองเรียกชื่อจริงของหลิ่วฟูเหรินตรง ๆ ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมาก นางเพียงก้มหน้าลงต่ำแล้วตอบด้วยความเคารพ “บ่าวทำถ้วยชาที่ฮูหยินใหญ่รักแตกโดยไม่ตั้งใจ ฮูหยินใหญ่เลยไม่พอใจนัก เป็นความผิดของบ่าวที่ไม่ระมัดระวัง และไม่ได้เ
