บทที่ 333 เสียงทะเลาะโวยวาย
เหยียนจื่อเซียงกับเวินเทียนเหล่ยสองคนนั้น ราวกับน้ำกระทบกับน้ำมันร้อน เจอกันทีไรก็ต้องเกิดความวุ่นวายไม่รู้จบ
เหยียนจื่อเซียงนั่งเก้าอี้ของเวินเทียนเหล่ย ส่วนเวินเทียนเหล่ยก็ไม่หยุดจี้เรื่องที่เหยียนจื่อเซียงพูดคำว่า ‘ก้น’ ซ้ำ ๆ จนหลี่เยว่หานฟังแล้วถึงกับปวดหัว
“ข้าว่าพวกเจ้าสองคนหยุดเถอะ ข้านี่ปวดหัวไปหมดแล้ว” หลี่เยว่หานในที่สุดก็ทนไม่ไหว ต้องเปิดปากห้าม
เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานพูด ทั้งเวินเทียนเหล่ยและเหยียนจื่อเซียงจึงยอมเงียบลง
“ท่านเวินมาหาข้ามีเรื่องใดหรือ?” หลี่เยว่หานเห็นพวกเขาเงียบลงแล้ว จึงไม่รีบร้อน ถามออกมาเสียงเรียบ คำพูดนี้ทำเอาเวินเทียนเหล่ยเริ่มกระวนกระวาย
“เยว่หาน หากเจ้าจะโกรธข้าก็บอกกันตรง ๆ เลยก็ได้ เรียกข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน!” เวินเทียนเหล่ยทำหน้าตาอึดอัด “เจ้ากลายเป็นคนที่ไม่เหมือนเดิมแล้ว ข้าไม่เคยเห็นเจ้าจะเรียกข้าว่า ‘ท่านเวิน’ มาก่อน ถ้าเจ้าโกรธก็พูดออกมาเถอะ ข้าไม่ใช่คนที่ไม่ยอมรับความผิดพลาดเสียหน่อย!”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่เยว่หานก็อดหัวเราะไม่ได้ “ท่านเวินมีเรื่องใดที่ทำให้ข้าโกรธได้บ้างหรือ?”
“มันต้องเป็นเพราะเด็กนี่ไปฟ้องเจ้าใช่ไหม!” เวินเทียนเหล่ยพูดพร้อมกับชี้ไปที่เหยียนจื่อเซียง “นางฟ้องเจ้าเรื่องที่ข้าตั้งใจเข้าไปแย่งที่ร้านผ้าของครอบครัวนาง และขยายร้านสาขาจนขาดทุนใช่หรือไม่?”
“โอ้โห ข้านึกว่าท่านเวินไม่รู้ว่าต
