วยว่า กิจการส่วนใหญ่ในเมืองหลวงนี้เป็นขององค์ชายรอง เจ้าอยากจะให้ตระกูลหลิ่วของเราไปแย่งชิงกิจการกับองค์ชายในราชสำนักหรือยังไง?”
“เจ้าก็อย่ามาหลอกข้าเล่นเสียหน่อย” หลิ่วฟูเหรินรองไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด นางหันไปหว่านยาพิษกับหลิ่วเทียนเสียง “ท่านเองก็ต้องตัดสินใจบ้าง พวกเราเป็นตระกูลใหญ่ขนาดนี้ จะให้ถูกเด็กสาวตัวเล็ก ๆ กดหัวอยู่ตลอดได้อย่างไร!”
“เด็กสาวอะไรกัน!” หลิ่วเทียนเสียงกระแทกตะเกียบลงกับโต๊ะ “นางคือฮูหยินหานหรงขั้นหนึ่ง! และยังเป็นฮูหยินของขุนพลอีกด้วย! ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคุณหนูของจวนกั๋วกง! นางยังจดจำบุญคุณเล็กน้อยที่ตระกูลหลิ่วมีต่อนางและยอมให้เราดูแลกิจการอยู่ก็นับว่าเป็นบุญคุณมหาศาลแล้ว เจ้ายังจะมาพูดจาไร้สาระอีก หากไม่เชื่อเจ้าก็ไปฟื้นฟูกิจการของเราที่อำเภอหย่งอันให้ข้าดูหน่อย ข้าอยากรู้ว่าตระกูลหลิ่วของเราจะทำให้เกิดเสียงสะเทือนสามส่วนใต้บาทาของฮ่องเต้*[1] ได้หรือไม่!”
[1] การแสดงอำนาจหรือสร้างอิทธิพลใต้การควบคุมของฮ่องเต้
