บทที่ 332 จวนขุนพลยากจนหรือ?
เมื่อได้ยินคำพูดของนาง หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา “ที่นี่คือจวนขุนพลนะ เวินเทียนเหล่ยจะมีฝีมือพอที่จะลักพาตัวข้าได้อย่างนั้นหรือ? และถ้าเจ้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าแล้ว เจ้าก็น่าจะรู้สถานะของข้าในตอนนี้ด้วยเช่นกัน”
“อืม อืม…” เหยียนจื่อเซียงได้สติกลับมา ใบหน้าก็แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านไม่เพียงแต่เป็นฮูหยินของขุนพล แต่ยังเป็นฮูหยินของหานหรงขั้นหนึ่ง และยังเป็นคุณหนูของจวนกั๋วกงอีกด้วย สถานะยิ่งใหญ่เหลือเกิน…”
เมื่อมองดูท่าทางของเหยียนจื่อเซียงที่นับจำนวนยศตำแหน่งด้วยนิ้วเล็ก ๆ ของนาง หลี่เยว่หานก็อดขำไม่ได้ “ไม่ว่าสถานะจะสูงส่งแค่ไหน ข้าก็ยังเป็นพี่เยว่ของเจ้าอยู่ดี”
พูดไป หลี่เยว่หานก็คิดถึงวันที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านจางหนิง ตอนนั้นนางแทบไม่ได้คบหาใครเลย นอกจากพี่โจวที่อยู่ข้างบ้านซึ่งคอยช่วยเหลือนางเสมอ และก็มีเหยียนจื่อเซียงอีกคน
แม้ว่าช่วงแรกที่เหยียนจื่อเซียงเข้าหานางจะมีวัตถุประสงค์แอบแฝง แต่ต่อมาหลี่เยว่หานก็ช่วยให้นางลดน้ำหนักและรักษาโรคคอพอกของนางจนหาย เหยียนจื่อเซียงจึงลืมจุดประสงค์เดิมที่เข้าหาหลี่เยว่หานไปหมดสิ้น บางครั้งเมื่อเวินเทียนเหล่ยมาหา นางก็ยังหลบเพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด
ที่กล่าวมานี้ หลี่เยว่หานก็คิดว่าเหยียนจื่อเซียงเป็นเด็กสาวที่น่าคบหาและไว้วางใจได้
“เฮ้อ พี่เยว่ ข้ารู้ว่าท่านสนิทสนมกับเวินเ
