ดว่าหลักการหลายอย่างนางก็คงเข้าใจเองตอนที่ได้เป็นแม่แล้ว ถึงแม้ข้าจะโกรธแค้นสิ่งที่นางเคยทำ แต่ถ้าพูดกันตามตรง หากนางไม่แย่งชิงหลิ่วจื้อหย่วน ข้าก็คงแต่งงานกับสามีคนปัจจุบันของข้าไม่ได้”
“เรื่องต่าง ๆ ในโลกนี้ มักจะผิดพลาดคลาดเคลื่อนเสมอ” หลิ่วฟูเหริน เห็นว่าหลี่เยว่หานพูดถึงหลี่หรงหรงและหลิ่วจื้อหย่วนด้วยน้ำเสียงที่สงบ ในใจก็วางใจได้อย่างสิ้นเชิง “น้องสาวของเจ้าหลังจากให้กำเนิดฉุยเอ๋อร์ก็กตัญญูมากขึ้น ตอนที่พวกเราทั้งครอบครัวย้ายออกจาก อำเภอหย่งอัน นางร้องไห้อ้อนวอนให้พวกเราพามารดาของนางและบิดาของเจ้าไปด้วย ตอนนี้ทั้งสองถูกจัดให้อยู่ที่อำเภอหวาซี ข้าต้องขอโทษเจ้าเรื่องนี้ด้วยนะ ข้าไม่มีทางเลือกที่จะพาทั้งสองไปอยู่ที่เมืองหลวงได้จริง ๆ…”
“ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ข้ารู้ถึงความสัมพันธ์ในเรื่องนี้จะไม่โทษท่านแม่แบบไร้เหตุผลหรอก” หลี่เยว่หานรีบปลอบใจหลิ่วฟูเหรินจากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุย “พูดถึงเรื่องนี้ท่านแม่ ข้าอยากถามว่าตอนนี้ตระกูลหลิ่วคิดจะทำการค้าอะไรในเมืองหลวง”
ได้ยินดังนั้นสีหน้าของหลิ่วฟูเหรินก็ดูลำบากใจ สักพักนางก็ถอนหายใจ กล่าวว่า “พูดแล้วอย่าหัวเราะเยาะพวกเรานะ ถึงแม้ว่าที่อำเภอหย่งอัน ตระกูลหลิ่วจะเป็นตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ มีร้านค้าในมือมากมาย แต่ในเมืองหลวงก็เป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่มีรากฐาน การค้าที่พวกเราคุ้นเคยในเมืองหลวงก็มีคนทำกันอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่รู้จริง ๆ ว่าจะท
