บทที่ 323 ข้าก็มีโอกาสแท้งเช่นกัน
“รับทราบ!” หมิงจูรับคำสั่งก้าวไปข้างหน้าและตบสองฝ่ามือใส่หวังเหอฮวาจนเธอเซถอยหลังไปทั้งตัว
“เจ้ากล้าตบข้างั้นหรือ?!” หวังเหอฮวามองไปที่หลี่เยว่หานอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?!”
“ปิดปาก!” หลิ่วเทียนเสียงรู้ดีว่าหวังเหอฮวาชอบรังแกหลี่หรงหรงมาตลอดจึงกลัวว่าหลี่เยว่หานจะมาแก้แค้นให้น้องสาวในวันนี้ แต่ไม่คิดว่า หวังเหอฮวาจะไม่รอให้ใครพูดกลับเข้าไปชนกับปากกระบอกปืนของหลี่เยว่หานเสียเอง “ไร้มารยาท ยังไม่รีบขอบคุณฮั่นหรงฟูเหรินที่สอนเจ้าอีกหรือ!”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลิ่วจื้อหย่วนก็ไม่พอใจ “ทำไมต้องเป็นแบบนั้นด้วยล่ะท่านพ่อ! ต่อให้นางจะเป็นฮูหยินของขุนพลและได้รับพระราชทานตำแหน่งก็เถอะ แต่ในเมื่อนางเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลหลิ่วเรา นางก็ต้องฟังคำสั่งของตระกูลหลิ่ว! ข้าอายุมากกว่านาง ข้าเป็นพี่ชายบุญธรรมของนาง ไหนเคยมีน้องสาวตบพี่สะใภ้บ้าง! หลี่เยว่หานเจ้ารีบมาขอโทษข้าเดี๋ยวนี้!”
ต้องยอมรับว่าหลิ่วจื้อหย่วนชอบหวังเหอฮวาจริง ๆ เมื่อเห็นหวังเหอฮวาถูกตบเขาก็หันหน้าหนีทันที “ไม่เคารพผู้ใหญ่ ไร้ยางอายยังมีหน้ามาเป็น ฮูหยินผู้ทรงเกียรติอีกหรือ!”
“ฮูหยิน” หมิงจูกลับมาอยู่ข้าง ๆ หลี่เยว่หานแล้วเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา ตอนที่ตบคนนั้นมันช่างสะใจเหลือเกิน แต่ตอนนี้นางก็เป็นห่วงมากเช่นกัน “จะให้ข้าน้อยไปที่จวนกั๋วกงสักหน่อยไหมเจ้าคะ?”
เสียงของหมิงจูไม่ได้ดังมา
