บทที่ 322 สอนกฎระเบียบ
ฮั่นหรงฟูเหริน!
แม้พวกเขาจะมาถึงเมืองหลวงได้เพียงไม่กี่วัน แต่ชื่อเสียงของฮั่นหรงฟูเหรินผู้นี้ก็ดังกระฉ่อนไปทั่ว! ได้ยินว่านางผู้นี้ช่วยชีวิตองค์ชายไว้มีพระคุณต่อราชวงศ์ ยิ่งไปกว่านั้นสามีของนางยังได้สร้างความดีความชอบที่ชายแดน ดังนั้นเมื่อฮ่องเต้ประทานรางวัลบรรดาขุนนางในราชสำนักจึงไม่มีใครคัดค้านสักคน
จากนั้นฮั่นหรงฟูเหรินก็ได้กลับไปรับรู้ถึงรากเหง้าของตนกลายเป็นคุณหนูน้อยของตำหนักซิงกั๋ว ยิ่งทำให้นางโด่งดังเป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้
ในบรรดาคนตระกูลหลิ่ว นอกจากนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วที่รู้เรื่องราวภายในแล้ว ไม่เคยมีใครเชื่อมโยงหลี่เยว่หานกับฮั่นหรงฟูเหรินเข้าด้วยกันเลย ในสายตาพวกเขาคนที่ได้รับพระราชทานรางวัลจะต้องเป็นฮูหยินวัยชรา แต่กลับไม่คิดว่าคนผู้นี้ไม่เพียงอายุน้อย ทว่ายังเป็นหลี่เยว่หานที่ยังไม่ถึงสิบแปดปีด้วย
นี่ทำให้คนตระกูลหลิ่วรู้สึกเหมือนฝันไป…
“ของขวัญชิ้นนี้จากคุณปู่หลิ่ว ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก ท่านเป็นผู้อาวุโสนะ” หลี่เยว่หานลุกขึ้นตามเมื่อนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วคำนับ พยุงแขนนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วให้กลับไปนั่งที่เดิมจากนั้นจึงกลับไปนั่งลงอย่างสง่างามกล่าวว่า “ได้ยินว่าตระกูลหลิ่วมาถึงเมืองหลวงแล้ว ข้าตั้งใจจะมาเยี่ยมคุณปู่หลิ่วให้เร็วที่สุดแต่ช่วงนี้จวนขุนพลมีธุระมากมายแล้วข้าก็เพิ่งได้พบกับคุณปู่ฝ่ายแม่จึงมาช้าไปหน่อย”
“โอ๊ย เจ้าส่งโฉนดที่ดินของจวนหล
