บทที่ 313 ไข้ทรพิษ
หลังจากได้ฟังคำพูดของฟางจื่อหลาน หลี่เยว่หานก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดเป็นพิเศษ คนแก่เฒ่าแล้วมักจะชอบคิดมาก แต่หลี่เยว่หานรู้ดีว่า ถึงแม้นางจะชอบเถียงกับเมิ่งฉีฮ่วนอยู่เสมอ พูดจาไม่เชื่อใจอีกฝ่าย แต่ในใจลึก ๆ แล้ว นางก็ยังคงเชื่อใจเขา
อย่างน้อยในแง่ของความรู้สึก หลี่เยว่หานเชื่อว่าเมิ่งฉีฮ่วนในตอนนี้ไม่มีใจสอง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มือซ้ายของนางก็ลูบไปบนหน้าท้องที่นูนเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
ฟางจื่อหลานเห็นท่าทีเช่นนั้น ก็ไม่รู้คิดอะไรขึ้นมา หัวเราะคิกคักไม่กี่ครั้งก็พลิกประเด็นพูดคุยไปเสีย โดยพาหลี่เยว่หานไปไหว้บรรดาขุนนางทั้งหลาย จากนั้นก็ให้หลี่เยว่หานรับประทานอาหารกลางวัน
อวี๋เจ๋อฟางคงโกรธเมิ่งฉีฮ่วนอยู่กระมัง หลังจากที่หลี่เยว่หานติดตามฟางจื่อหลานเข้าไปในเรือนชั้นในแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็เพิ่งปรากฏตัวพร้อมกับอวี๋เจ๋อฟางในยามอาหารกลางวัน
เพียงแต่เมื่อพิจารณาดูสีหน้าของอวี๋เจ๋อฟางอย่างถี่ถ้วน ก็จะเห็นว่าไร้ซึ่งความโกรธเช่นยามเช้าที่หน้าจวนขุนพลฯ แล้ว เมื่อมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน ดวงตาก็ยังมีรอยยิ้มปรากฏอยู่ หลี่เยว่หานคาดเดาว่าคงเป็นเพราะเมิ่งฉีฮวนได้เกลี้ยกล่อมท่านลุงของนางสำเร็จแล้ว
เพราะคนผู้นี้ชื่อเมิ่งฉีฮวน ตราบใดที่เขาปรารถนา ก็แทบไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลใดที่เขาจัดการไม่ได้เลย
เดิมทีอวี๋เจ๋อฟางและภรรยาตั้งใจจะให้หลี่เยว่หานพักอยู่หลายวัน แต่หลี่เยว่หานก็ได้ปฏิเสธไป
