ท่านลุงกล่าวเช่นนั้นได้อย่างไร ข้ารู้สึกเช่นนี้เพราะเห็นแม่นางหลี่เยว่หานและท่านแม่ทัพมาด้วยกัน ไยจึงไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าเสียก่อน”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางไม่ได้แจ้ง” บัดนี้ อวี๋เจ๋อฟางรู้สึกไม่สบอารมณ์กับหยวนหลิงเอ้อร์ไปเสียทุกเรื่อง “เมื่อคนเฝ้าประตูมาแจ้งต่อข้า ก็กล่าวชัดเจนว่านางพาสามีมาด้วย หรือว่าสิ่งที่เจ้าไม่ได้ยินก็ไม่ถือว่าเป็นการแจ้ง”
“ข้า…” หยวนหลิงเอ้อร์หามิได้คาดคิดว่าอวี๋เจ๋อฟางผู้ซึ่งอารมณ์ดีและอ่อนโยนมาโดยตลอดจะปกป้องหลี่เยว่หานอย่างแข็งกร้าวเช่นนี้ จึงยิ่งรู้สึกโกรธเกลียด “แม่นางหลี่เยว่หานมีชาติกำเนิดต่ำต้อย ท่านลุงมิได้ตรวจสอบก็ฟันธงยืนยันแล้วหรือว่านางเป็นบุตรสาวของท่านป้าของข้า”
“เรื่องภายในของพวกเราตระกูลซิงกั๋วกง ไม่จำเป็นต้องรบกวนคุณหนูจากตระกูลอู่กั๋วกงให้เสียเวลามาสนใจ” พออวี๋เจ๋อฟางพูดจบ ก็ส่งสายตาให้คนสนิทข้างกาย
คนสนิทก็เดินเข้าไปหาหยวนหลิงเอ้อร์อย่างทันท่วงที แล้วกล่าวว่า “คุณหนูหยวน เชิญข้างนอกเถิด” พลางชี้มือออกไปที่หน้าประตู
บังเอิญว่าในเวลานี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็เดินเข้ามาพอดี เห็นบรรยากาศตึงเครียดเช่นนี้ก็อดแปลกใจไม่ได้ จึงรีบเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลี่เยว่หานโดยไม่สนใจอวี๋เจ๋อฟาง แล้วก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “มีสิ่งใดเกิดขึ้น เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่”
“ข้าไม่เป็นไร” หลี่เยว่หานส่ายหน้าเล็กน้อย
เมิ่งฉีฮ่วนจึงหันไปทางอวี๋เจ๋อฟาง เอ่ยว่า “ข้าขอคารวะท่านซิงก
