ล่อยโฮออกมาทันที “ท่านลุง! ท่านรู้ว่าข้าแอบหลงรักแม่ทัพเมิ่ง ท่านช่วยทำให้ข้าสมหวังไม่ได้หรือ”
อวี๋เจ๋อฟางจ้องเขม็ง “เจ้าคิดอะไรอยู่ ถึงอยากให้ข้าช่วยเจ้าแย่งผู้ชายของหลานสาวตัวเอง”
“ข้า…” หยวนหลิงเอ้อร์ไม่คิดไม่ฝันว่าอวี๋เจ๋อฟางจะตอบเช่นนี้ ทันใดนั้น ใบหน้าของนางแดงก่ำ พูดไม่ออกอีกต่อไป นางได้แต่กระแทกเท้าลงที่พื้น และร้องไห้วิ่งออกจากจวนกั๋วกง
แต่อวี๋เจ๋อฟางกลับไม่สนใจ สายตามองหยวนหลิงเอ้อร์ที่กำลังวิ่งหนี แล้วก็หันกลับเข้าจวนไป
“คุณชายใหญ่ ไม่ใช่ว่าจะไปส่งคุณหนูตระกูลอู่หรือ ขอรับ” คนรับใช้จงใจถามอวี๋เจ๋อฟางที่เดินจากาไป
อวี๋เจ๋อฟางพูดโดยไม่หันกลับมา “ให้ใครสักคนขับรถม้าไปส่งนางก็พอ ข้าเป็นถึงคุณชายใหญ่จะไปส่งเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนั้นได้อย่างไร หากข่าวแพร่ออกไป มีหรือที่ข้าจะยังมีหน้ามีตาอยู่ได้”
ทันทีที่พูดจบ อวี๋เจ๋อฟางก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เดิมที หยวนหลิงเอ้อร์ยังคิดอยู่ว่าระหว่างทางที่อวี๋เจ๋อฟางไปส่ง นางจะอธิบายอย่างไรดี ทว่าพอได้ยินประโยคนี้ ก็ยิ่งรู้สึกอับอายใจ จนไม่รอให้คนของจวนกั๋วกงเตรียมรถม้าเรียบร้อยก็รีบควงแขนสาวใช้ทั้งสองแล้ววิ่งร้องไห้ออกไป
ขณะนั้น ฟางจื่อหลานเดินเข้าไปในจวนชั้นในพร้อมกับหลี่เยว่หานแล้ว “เยว่หาน อย่าไปสนใจนังหนูหยวนหลิงเอ้อร์เลย นางอาศัยว่าตัวเองยังเด็ก แถมยังมีหน้าตาคล้ายมารดาของเจ้าอยู่บ้าง จึงคอยหาผลประโยชน์จากจวนกั๋วกงของเราอยู่บ่อย ๆ อีกอย่าง เ
