เดินเข้าไปในประตูจวนกั๋วกงก่อน
แต่กลับไม่คิดว่าจะได้พบหน้าคนคุ้นเคยตรงหน้า
“ท่านหญิงฮั่นหรงฟูเหริน หลังจากที่รับบรรพบุรุษแล้วดูจะสนใจบ้านของท่านตามากทีเดียว เมื่อวานเพิ่งจะรับญาติ วันนี้ก็รีบมาทักทายแล้ว” หยวนหลิงเอ้อร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดี
หลี่เยว่หานมิได้พานางกำนัลมาด้วย วันนี้เพิ่งก้าวเข้าประตู คนเฝ้าประตูก็ไปแจ้งข่าวแล้ว ด้วยเหตุนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับหยวนหลิงเอ้อร์ที่นำนางกำนัลมาสองคน หลี่เยว่หานจึงดูอ่อนแอกว่า
“คุณหนูกล่าวเช่นไร” หลี่เยว่หานรู้กลอุบายของหยวนหลิงเอ้อร์ สีหน้ายิ้มแย้มอย่างไมตรี “ประหนึ่งข้ามิควรมาที่จวนกั๋วกง คุณหนูหยวน ข้าจดจำได้ว่าท่านเป็นหลานสาวของอ๋องแห่งกองกำลังทหาร ท่านมีญาติห่าง ๆ เพียงเล็กน้อยกับข้าเช่นนี้ หรืออาจจะเข้ามาจัดการเรื่องภายในครอบครัวของซิงกั๋วกงของข้าได้”
“ฮึ ท่านย่อมรู้ว่าจวนกั๋วกงและกองกำลังทหารแห่งกั๋วกงนั้นมีสายสัมพันธ์อันแนบแน่น” หยวนหลิงเอ้อร์มั่นใจในตนเองอย่างเต็มเปี่ยม “ท่านเป็นเพียงหลานสาวของท่านตาของท่าน หากมิใช่เพราะท่านอาไม่อาจทนได้ที่จะให้ท่านตาของข้าเสียพระทัยแล้ว เจ้าที่เป็นเพียงชาวบ้านนอกป่าเถื่อนเช่นนี้ไม่มีทางเป็นที่ยอมรับได้!”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หลี่เยว่หานพยักหน้า “ถ้อยคำของคุณหนูหยวนทำให้ข้ารู้แจ้งแล้ว ขอให้คุณหนูหยวนโปรดช่วยบอกแก่อาของข้าว่า ข้าตระหนักดีว่าตนมีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย ไม่อาจเทียบเคียงกับขุนนางผู
