บทที่ 308 ลุงเช่นเจ้าสมควรโดนสักที
“ฮูหยินหลวงหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ วันนี้มีแต่คนในครอบครัวสำหรับเยว่หาน อย่าพูดถึงตำแหน่งเหล่านั้นดีกว่า” ฮูหยินฟางพูด้วยรอยยิ้มระหว่างจับมือหลี่เยว่หาน
คุณหนูใหญ่ตระกูลหยวนที่เงียบอยู่นานก็เริ่มเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับรอยยิ้ม “ใช้แล้ว ทั้งฮูหยินหลวงหรือยศศักดิ์อื่น ๆ ล้วนเป็นชื่อเสียงนอกกายเท่านั้น มีเพียงเรื่องที่คุณหนูเป็นคุณหนูของจวนซิงกั๋วกงเท่านั้นที่เป็นเรื่องสำคัญ ตามความคิดของข้า แม้ว่าเยว่หานจะเกิดในชนบท แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ได้ กลับมาสู่ครอบครัวและเข้ามาในจวนซิงกั๋วกงอีกครั้ง เรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้ไม่ได้จะเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ ในแคว้นเรา”
คำพูดของคุณหนูใหญ่หยวนนั้นฉลาดมาก
ระหว่างที่กำลังเอ่ยชื่นชมจวนซิงกั๋วกงก็ยังใช้โอกาสนี้ดูหมิ่นหลี่เยว่หาน และยังใช้คำพูดเน้นยำว่าหลี่เยว่หานมาจากชนบทและดูถูกความเป็นฮูหยินหลวงของนางอีกด้วย
ทันทีที่ฮูหยินฟางได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็จางลงไปเล็กน้อย ก่อนที่หลี่เยว่หานจะโต้ตอบอะไร ฮูหยินฟางก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นชา “ข้าเพิ่งได้ยินคุณหนูใหญ่พูดเป็นครั้งแรกในวันนี้ ตำแหน่งฮูหยินหลวงได้รับพระราชทานจากฝ่าบาทโดยตรง จะเรียกว่าเป็นตำแหน่งที่เป็นเพียงของนอกกายได้อย่างไร หยวนฮูหยินกล่าวถูกต้อง หากนับตามบรรดาศักดิ์แล้ว พวกเรายังถือว่าต่ำกว่าเยว่หานอยู่”
หลังพูดจบฮูหยินฟางก็ปล่อยมือหลี่เยว่หานแล้วโค้งให้หล
