หยวนหลิงเอ้อร์ไม่เข้าใจ แต่นางก็ทำได้เพียงกระซิบถามเสียงเบา
“นางจะเกิดจากไหนไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือเวลานี้นางเป็นภรรยาแม่ทัพเมิ่งและยังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากฝ่าบาท และในเวลานี้นางยังได้กลับสู่ตระกูลชั้นสูง ไม่ว่าจะเกิดจากใคร สิ่งที่เจ้าต้องทำคือนับถือยกยอหลี่เยว่หานไว้เสมอ เจ้าไม่อาจทำให้นางขุ่นเคืองใจได้” หยวนฮูหยินกระซิบ “แม่ทราบข่าวมามากมายว่าแม่ทัพเมิ่งเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทมากก็จริง แต่เขาเป็นคนที่ให้เกียรติภรรยามาก หากคิดจะเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพก็ไม่สามารถมีปัญหากับภรรยาของเขาได้”
“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปจะระวังตัวเองให้ดีกว่านี้” หยวนหลิงเอ้อร์ตอบรับอย่างไม่ได้เต็มใจ
เพราะนางถือครองลัญจกรหยก ประสาทสัมผัสทั้งหกของหลี่เยว่หานจึงเฉียบคมกว่าคนทั่วไป นางมองเห็นสายตาดูถูกของหยวนหลิงเอ้อร์ ดังนั้นแม้ว่านางกับคุณหนูใหญ่หยวนและหยวนฮูหยินจะแยกจากกันแล้วแต่นางก็ยังติดตามความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
หลี่เยว่หานได้ยินบทสนทนาทั้งหมดระหว่างหยวนฮูหยินและหยวนหลิงเอ้อร์อย่างชัดถ้อยชัดคำก็เริ่มขบกรามแล้วนึกถึงเมิ่งฉีฮ่วนขึ้นมา
ในช่วงสองสามเดือนนับตั้งแต่กลับมาที่เมืองหลวง ชายหน้าเหม็นผู้นั้นยั่วยวนสตรีไปกี่นางแล้ว !
ในงานเลี้ยงครั้งนี้ หลี่เยว่หานได้พบปะสตรีชั้นสูงมากหน้าหลายตาไปหมด แต่ท้ายที่สุดแล้วหลี่เยว่หานกลับสามารถจดจำได้เพียงชื่อสองชื่อเท่านั้น
คนมากมายเพียงนี้ไม่มี
