ทางที่สมองของนางจะจดจำได้ทั้งหมด…
วันนี้จวนซิงกั๋วกงที่เงียบเหงามานานหลายปีกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา ภายในมีสตรีรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่เยว่หานทั้งที่ยังเป็นสาวน้อยไม่ออกเรือนและฮูหยินที่แต่งงานแล้วเข้ามานับพี่นับน้อง เป็นพี่สาวน้องสาวจำนวนมากหลี่เยว่หานได้ทำความรู้จักกับคนอื่น ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า
เพื่อแสดงให้เห็นว่าตระกูลอวี๋ให้ความสำคัญกับหลี่เยว่หาน พวกเขาจึงเตรียมสำรับเลี้ยงอาหารกว่าสามสิบโต๊ะ และยังเชิญคณะหลิ่วหยวนคณะแสดงที่มีชื่อเสียงที่สุดในแคว้นมาทำการแสดงขับร้องและเล่นละคร เนื่องจากวันนี้เป็นโอกาสที่น่ายินดี เพลงและละครส่วนใหญ่จึงเกี่ยวกับการกลับคืนสู่ครอบครัวถิ่นฐานและกล่าวถึงบรรพบุรุษ ผู้ชมจึงอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความซาบซึ้งโดยเฉพาะฮูหยินหลายคนที่ห่างไกลจากบุตรตนเอง
เนื่องจากมีการแสดงละคร ที่นั่งระหว่างชายหญิงจึงแยกกันและมีฉากกั้น เมื่อหลี่เยว่หานเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนที่อยู่ห่างออกไปหันมาขยิบตาให้นางหลายครั้งก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำ
ความจริงแล้วนางไม่ชอบงานเลี้ยงเช่นนี้ แต่ก็เข้าใจว่าการเข้าสังคมเช่นนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตในเมืองหลวง คนจากจวนซิงกั๋วกงสืบหาอวี๋ปิงซูมาเป็นเวลาเนิ่นนานนับสิบกว่าปี เวลานี้พวกเขาพบเพียงบุตรสาวที่นางทิ้งไว้ในโลกนี้เพียงผู้เดียว ก็พอจะจิตนาการถึงความโศกเศร้าของเหล่าซิงกั๋วกงได้
โดยเฉพาะยามที่เขาได้ยินหลี่เยว่หานเล่าเรื่องการเสียชีวิ
