บทที่ 302 นับญาติดีหรือไม่
“ท่านแม่ทัพโปรดชี้แนะแก่ข้าด้วย” จี้หยางโค้งคำนับ
“แม้ว่าโดยสายเลือดแล้วสนมเหลียงจะเป็นพระมารดาขององค์ชายรอง ทว่านางก็ล้มป่วยตั้งแต่ให้กำเนิดองค์ชายรอง ไม่มีทางเลยที่จะมีกำลังไปทำสิ่งต่าง ๆ นอกวัง ทันทีที่ประสูติ องค์ชายรองก็ถูกพาตัวไป โดยที่มีนางข้าหลวงเป็นผู้เลี้ยงดู เมื่อชันษาได้สิบปี สนมเหลียงก็ถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเนื่องจากมีเรื่องความสัมพันธ์กับแพทย์หลวง เรื่องทั้งหมดจึงไม่เกี่ยวข้องกับสนมเหลียงเลย” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางเงยหน้ามองหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้าอย่ามองข้าสิ เล่าต่อไป ข้าค่อนข้างชอบเรื่องราวในวังหลวงเหล่านี้”
“หากมีคนอื่นรู้ว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อคุยเรื่องลับในวังหลวง เจ้าอาจถูกจับไปประหารได้” เมิ่งฉีฮ่วนพูดแล้วใช้นิ้วแตะหน้าผากของหลี่เยว่หาน “เจ้าจำท่านตาของเจ้าไม่ได้หรือ ซิงกั๋วกง”
จี้หยางไตร่ตรองเกี่ยวกับคำพูดนั้นของเมิ่งฉีฮ่วน เมื่อได้ยินประโยคนั้น แววตาของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที เขามองไปที่หลี่เหยว่หานจากนั้นก็มองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนราวกับตกใจกับอะไรบางอย่างขึ้นมาฉับพลัน
“ฮองเฮาทรงเตือนข้าอย่างอ้อม ๆ แล้วว่าอย่าไปพบกับซิงกั๋วกง และข้าคิดว่าเขาไม่ใช่คนที่จะสามารถเข้าถึงได้ง่าย หากเขาทราบว่าบุตรสาวคนโตแต่งงานกับชายชาวบ้านจริง ๆ บางทีเขาอาจจะต้องการสังหารข้าเพื่อลบล้างความอับอายหรือไม่” หลี่เยว่หานแสดงความเห
