็นอย่างตรงไปตรงมา “สำหรับตระกูลชั้นสูงเหล่านี้ การต้องอับอายเสียหน้านับว่าเป็นเรื่องแย่ที่สุดไม่ใช่หรือ”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เมิ่งฉีฮ่วนกำลังจะพูดปลอบใจหลี่เยว่หานสักสองสามคำ แต่กลับไม่คาดคิดว่าจี้หยางจะคุกเข่าทันที “คุณหนู โปรดกลับเข้าสู่ตระกูลที่แท้จริงเถิดขอรับ”
หลี่เยว่หาน “??”
“ไม่แน่ใจนักว่าคุณหนูได้ตรวจสอบความเป็นมาภูมิหลังของข้าน้อยเมื่อยึดครองหอฟ่านเทียนแห่งนี้หรือไม่” จี้หยางไม่ได้เงยหน้าขึ้น ท่าทางของเขาดูนอบน้อมกว่าก่อนหน้านี้มาก “พ่อของข้าน้อยคือพ่อบ้านของจวนซิงกั๋วกง และข้าน้อยเองก็เติบโตมาในจวนซิงกั๋วกงขอรับ เมื่อย้ายเข้าสู่เมืองหลวงพร้อมกับนายท่าน บิดาของข้าน้อยได้รับความกรุณาอย่างมากจากท่านซิงกั๋วกงให้ออกมาจากฐานะข้ารับใช้ที่จวนและแยกบ้านออกมาเองได้”
“แต่ท่านซิงกั๋วกงก็เมตตาข้าน้อยอย่างมาก กลัวว่าจะต้องลำบากหลังออกมาจากจวนแล้ว นายท่านจึงซื้อหอฟ่านเทียนอย่างลับ ๆ และมอบที่นี่ให้ข้าน้อย และยังให้ข้าน้อยเปลี่ยนสกุลเป็นหลานชายของเจ้าของเดิมของหอฟ่านเทียน เพื่อไม่ให้ต้องมีความสัมพันธ์กับจวนซิงกั๋วกงอีก”
“หลายปีที่ผ่านมาซิงกั๋วกงได้เดินทางมาที่หอฟ่านเทียนทุกเดือน และสอบถามข่าวคุณหนูใหญ่อยู่เป็นประจำ ข้าน้อยรู้สึกละอายใจเหลือเกินที่แม้ว่าจะมีข้อมูลมากมายแต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใดไปให้ท่านซิงกั๋วกงเลย สุขภาพของข้าน้อยทรุดโทรมลงก่อนที่จะได้พบกับคุณหนู ทำให้ไม่สามารถช่วยสอบถาม
