บทที่ 299 ท่านแม่ทัพช่างเอาใจใส่ฮูหยินมากจริง ๆ
“ท่านอาสะใภ้ เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะไม่ออกมาหรอกหรือขอรับ” มู่ชวนมองหลี่เยว่หานอย่างลังเลและกล่าวเสียงเบา “หากมีคนรู้เข้าจะไม่เป็นไรหรือขอรับ”
หลี่เยว่หานมองไปทางมู่ชวนพลางยิ้มเอ็นดู
เมิ่งฉีฮ่วนเป็นฝ่ายอธิบายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “เจ้าไม่ต้องกังวล จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้อาสะใภ้เป็นห่วงเจ้าสองพี่น้องกลัวว่าจะอยู่ไม่สบายในนั้น จึงต้องการจะให้พวกเจ้าออกมาบ่อย ๆ เพื่อให้ได้กินอาหารดี ๆ บ้าง”
“แต่ว่า…” มู่ชวนทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่หลี่เยว่หานก็จับให้เขานั่งลงบนเก้าอี้
จากนั้นนางก็เอาตะเกียบให้มู่ชวนและหลิงซี “ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล พวกเจ้ายังเด็ก เด็ก ๆ ควรเชื่อฟังคำของผู้ใหญ่ พวกเจ้าเติบโตมาในพื้นที่หลิงฉวนไม่ต่างอะไรกับการอยู่บนอากาศ อาหารก็ไม่ได้ดีนัก มีแต่ผลเสียกับร่างกาย”
หลี่เยว่หานตักโจ๊กปลาแสนอร่อยให้มู่ชวนและหลิงซีแล้ว แต่เด็กหญิงยังไม่ยอมลงจากอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็ไม่ได้บังคับอะไรนางและปล่อยให้เด็กน้อยออดอ้อนเขาต่อไปเพราะโล่งใจที่รู้ว่าหูตาในจวนถูกจัดการไปหมดแล้วก็ไม่ต้องกังวลอะไรมากนัก
หลังอาหารเย็น หลี่เยว่หานที่เล่นกับสองพี่น้องอยู่สักพักก็เริ่มรู้สึกง่วงและต้องการเข้านอน
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มจะไม่สะดวกแล้ว มู่ชวนก็บอกน้องสาวว่าถึงเวลาต้องกลับเข้าไปในมิติแล้ว แม้จะดูอิดออดเล็กน้อยแต่พวกเขาก็ยอมกลับไปพร้อมกับต้
