าไป๋
ทันทีที่หลิงฉวนถูกปิดแล้ว หลี่เยว่หานก็นอนหลับไป
เมิ่งฉีฮ่วนคิดขึ้นได้ว่าน้ำพุแห่งจิตวิญญาณจะต้องใช้พลังวิญญาณของนางในการหล่อเลี้ยง เวลานี้ภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์เขาจึงไม่อยากให้นางต้องลำบากเช่นนี้อีก
หลังจากที่ช้อนตัวหลี่เยว่หานขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้ว เขาก็พานางไปนอนที่เตียงอย่างช้า ๆ ยกผ้าห่มขึ้นคลุมตัวอย่างดีก่อนจะออกไปเปิดประตู ขอให้หมิงจูไปเรียกคนมาช่วยกันเก็บอาหารออกไป จากนั้นเขาก็เปิดหน้าต่างเพื่อให้อากาศถ่ายเทและลดกลิ่นอาหารในห้อง จากนั้นเมิ่งฉีฮ่วนก็ปิดประตูลงอีกครั้ง
เขาออกจากห้องไปที่ห้องหนังสือ
กว่าหลี่เยว่หานจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ล่วงเข้าเวลาบ่ายแล้ว
“ในที่สุดฮูหยินก็ตื่นแล้ว” หมิงจูพูดอย่างโล่งอก “ท่านแม่ทัพเข้ามาหาฮูหยินหลายครั้ง แต่ฮูหยินยังไม่ตื่น ท่านแม่ทัพไม่กล้าปลุกฮูหยิน เพียงเข้ามามองดูแล้วก็กลับไปที่ห้องหนังสือ กลับไปกลับมาเช่นนี้แล้วก็ออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่สาวใช้เล่านางก็รีบถามต่อ “เขาออกไปแล้วหรือ ไปที่ใดกัน”
“ท่านแม่ทัพสัญญาจะพาฮูหยินไปงานเทศกาลโคมไฟเมื่อวานนี้แต่ว่าไม่ได้ไป เดิมทีต้องการพาฮูหยินไปวันนี้ แต่เพราะฮูหยินต้องการพักผ่อน ท่านแม่ทัพไม่อยากจะรบกวน จึงออกไปซื้อโคมมาประดับที่เรือนแทนเจ้าค่ะ”
หมิงจูพูดอย่างอิจฉา “ท่านแม่ทัพนั้นช่างเอาใจใส่ฮูหยินมากจริง ๆ เจ้าค่ะ”
แน่นอนว่าหลี่เยว่หานมีความสุขมาก แต่ก็รู้ด้วยเช่นกันว่าเขาคงมี
