บทที่ 294 เวลานี้เจ้ามีครอบครัวแล้ว
เมื่อได้ยินสิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนเล่า หลี่เยว่หานก็ไม่สามารถพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้
จริงอยู่ที่นางรู้สึกแย่ แต่ที่สำคัญกว่าคือ นางรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเลย
เขาเป็นคนมีความสามารถในการทำงานรับใช้แผ่นดิน แต่นั่นแลกมาด้วยการที่เขาต้องไปอาศัยอยู่ที่เกาะถงเชิงตั้งแต่ยังเด็ก และใช้ชีวิตเติบโตมาอย่างมืดมน ใช้เวลาทั้งชีวิตที่ผ่านมาในฐานะข้ารับใช้ของราชสำนักซึ่งไม่ต่างอะไรจากหุ่นเชิดไร้ชีวิต ไม่ต่างอะไรจากหน่วยกล้าตายที่เป็นเบี้ยบนกระดานเท่านั้น
“มันน่าตลกมากที่จะบอกว่าก่อนเกิดเรื่องกับจงเจิ้งเสียน ข้ารู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ในเวลานั้นข้าใช้ข้ออ้างเรื่องที่ตนเองเสียใจจากการที่จี้ซินเยว่ไปแต่งงานกับคนอื่นเพื่อการปลีกตัวออกไปจากเมืองหลวง เมื่อข้าได้รับการติดต่อจากครอบครัวของจงเจิ้งเสียนว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปให้ความช่วยเหลือ”
“คนที่ข้าต้องการหลบหนีไม่ใช่องค์ชายสามที่กำลังไล่ล่าจงเจิ้งเสียน คนที่ข้าต้องหลบคือฮ่องเต้ องค์จักรพรรดิแห่งแผ่นดินนี้”
เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “เยว่หาน มันอาจจะฟังดูเหลือเชื่อ ความจริงแล้วข้าต้องการจะจับมู่ชวนและหลิงซีเป็นตัวประกันในคราแรก และต้องการจะเอาชีวิตของพวกเขามาแลกเปลี่ยนกับอิสระภาพของข้า เพราะอย่างนั้นจึงไม่ได้ปกปิดร่องรอยของตนเองอย่าสิ้นเชิง เพื่อให้ถูกไล่ตามมาได้ ข
