้าไม่ได้เปลี่ยนชื่อให้สองพี่น้องด้วยซ้ำ เพื่อให้ฮ้องเต้ได้ทรงทราบว่าข้านี่แหละที่จับพระนัดดาเป็นตัวประกัน หากพระองค์ไม่ยอมปล่อยข้าไป ข้าก็จะไม่ส่งพวกเขากลับไปให้ราชสำนัก ข้ายังมีความคิดจะส่งพวกเขาไปที่หมู่บ้านไป๋อวิ้นเพื่อใช้ประโยชน์ในการคุกคามราชวงศ์ และนั่นจะเป็นหนทางที่ข้าจะได้รับอิสรภาพมา”
“แต่หลังจากที่ข้าได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับเด็กสองคนนั้นแล้วก็พบว่าโทสะที่อยู่ภายในกลับค่อย ๆ สงบลง คนขององค์ชายสามพบตัวสองพี่น้องเร็วมาก แต่ฮ่องเต้ก็เร็วกว่าพวกเขาเสียอีก องค์ชายสามมาพบเราก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่กล้ากระทำการใดอย่างโจ่งแจ้ง องค์ชายไม่ได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าที่เป็นคนของฝ่าบาท เขารู้เพียงแค่ว่าข้ามีลัญจกรหยกที่จงเจิ้งเสียนมอบให้ องค์ชายคิดว่าคนที่ฮ่องเต้ทรงส่งมาอยู่ฝ่ายเดียวกันกับข้า พวกเขาทั้งหมดมาที่นี่เพื่อคุ้มกันพระราชนัดดา”
“กองกำลังทั้งสองฝ่ายที่ส่งคนมาสอดแนมดูลาดเลาต่างต่อสู้กันเอง นั่นทำให้ข้าอยู่อย่างสบายมาได้เป็นเวลาหลายปี องค์ชายไม่กล้าจะเข้ามายุ่งกับลัญจกรหยกเพราะกลัวว่าคนของฮ่องเต้จะลงมือเช่นกัน และคนของฝ่าบาทก็มาเพื่อแย่งชิงลัญจกรหยกแต่ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเพราะกลัวว่าคนขององค์ชายสามจะรู้ตัว ทำได้เพียงแสร้งเป็นคอยปกป้องพระราชนัดดาอยู่ลับ ๆ ทั้งที่ความจริงกำลังปกป้องลัญจกรหยก”
“แต่เมื่อเวลาผ่านไป สมดุลที่ข้ารักษาไว้กลับมีรอยร้าวจากการที่จินเสวี่ยเอ๋อร์ปรากฏตัวขึ้น โชคดี
