…
คิดเช่นนี้แล้วหลี่เยว่หานจึงยกมือขึ้นลูบหลังของเมิ่งฉีฮ่วน พลางเอ่ยกับเขา “เจ้ามีครอบครัวแล้ว ข้าเป็นภรรยาเจ้า และข้ายังอุ้มท้องลูกของเรา ไม่สามารถเอาชีวิตไปเสี่ยงตายได้อีกต่อไปแล้ว เมื่อมีอะไรเกิดขึ้นให้คิดถึงข้าและลูก ๆ ของเราให้มาก และต้องคิดถึงความปลอดภัยของชีวิตตนเองเสมอเข้าใจหรือไม่”
หลี่เยว่หานรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เมื่อคิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนลักพาตัวพระราชนัดดาและยังยึดเอาของสำคัญมาไว้กับตัวเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นอิสระภาพของตนเองเช่นนั้น
หากว่าเขาไม่ได้มาจากเกาะถงเชิง และองค์ชายสามกำลังก่อปัญหา ราชสำนักคงจัดการเขาไปนานแล้ว อย่างไรเสีย ไม่ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะเป็นคนที่ทรงพลังมากเพียงใด เขาก็ยังเป็นเพียงท่านเก้าหัวหน้าพรรคในอำเภอหย่งอันเท่านั้น จะเทียบได้กับอำนาจล้นเหลือของฮ่องเต้ได้อย่างไร
“ไม่ต้องห่วงไปเลย เวลานี้ข้ารู้แล้วว่าสิ่งใดควรไม่ควร จะไม่เสี่ยงชีวิตอย่างไม่ไตร่ตรองอย่างแน่นอน” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมา “ข้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้ารู้เช่นนี้แล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่เข้าใจข้าผิดอีกต่อไป ระหว่างข้ากับจี้ซินเยว่ไม่ได้มีอะไรเลย ในเวลานั้นทุกอย่างเป็นเพียงการแฝงตัวของข้า หัวใจข้ามีเพียงเจ้าผู้เดียวมาตลอด”
