เอาเข็มสองสามเล่มฝังไปที่แขนของหลี่เยว่หานเป็นที่เรียบร้อยด้วยความรวดเร็ว
น่าแปลกที่หลังจากฝังเข็มไปได้เพียงครู่เดียว หลี่เยว่หานก็รู้ว่าอาการหายใจไม่ทั่วท้องก่อนหน้านี้ได้จางหายไป ปรากฏว่านางกลั้นหายใจอยู่นานเกินไป จึงทำให้รู้สึกอึกอัดไม่สบายตัว และตอนนี้ก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกใหญ่ก่อนจะลืมตาขึ้นมา
“เยว่หาน เจ้าเป็นยังไงบ้าง” เมื่อเห็นหลี่เยว่หานลืมตาขึ้นมา เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบจับมือนางแล้วเอ่ยถามอย่างกังวล “หากเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอกข้า หมอกู้มีทักษะในการรักษาอย่างมาก เขาจะช่วยฟื้นฟูร่างกายให้เจ้าโดยเร็ว”
เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ดี “อย่ามาให้ข้าเห็นหน้า ข้าจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด”
เมิ่งฉีฮ่วนรู้ว่าภรรยาพูดเช่นนั้นด้วยความโกรธ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “เยว่หาน อย่าโกรธอีกเลย มันจะส่งผลต่อร่างกายเจ้าและข้าเองก็รู้สึกเศร้าเช่นกัน”
นางดึงมือตนเองออกจากการเกาะกุมของเขาแล้วตอบโต้อย่างเย็นชา “เจ้าควรจะไปใส่ใจคู่รักวัยเด็กของเจ้าให้มากกว่านี้ ไม่ต้องห่วง ข้าคลอดลูกให้เจ้าเมื่อไรก็จะไม่ขวางหูขวางตาเจ้าทั้งสองอีกต่อไป”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาปะทะคารมกับนาง จึงเพียงแค่ถอนหายใจออกมาแล้วปล่อยผ่านไป
หมอกู้รู้สึกว่าการได้เห็นคู่รักทะเลาะกันเช่นนี้เป็นเรื่องน่าสนใจมากสำหรับเขา แ
