ละก่อนจะกลับก็ยังเอ่ยกับหลี่เยว่หานอย่างอดไม่ได้ “ฮูหยิน ถ้าต้องการชีวิตคู่ที่ราบรื่น ก็ไม่มีเหตุผลที่จะผลักไสสามีออกไปเช่นนี้ นอกจากนี้คนรักในวัยเด็กก็เป็นได้เพียงแค่เรื่องในอดีตเท่านั้น และไม่จำเป็นเลยที่จะต้องขุ่นเคืองกับเรื่องเก่า ๆ ฮูหยินยังต้องดูแลตัวเองให้ดี เด็กในครรภ์เป็นลูกแฝด หากใจของมารดาหดหู่ ลูก ๆ ก็จะไม่ปลอดภัย…”
ว่าจบเขาก็เก็บกล่องยาแล้วลุกขึ้นส่ายหน้าไปมา
หลี่เยว่หานมองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่หมอกู้แจ้ง
เด็กแฝดงั้นหรือ
ฝาแฝด?
นี่นางกำลังตั้งครรภ์เด็กสองคนอยู่หรือ
“อย่างไรก็ตาม แม่ทัพเมิ่ง อารมณ์และจิตใจของสตรีมีครรภ์มักไม่คงที่ อย่าให้ฮูหยินต้องรู้สึกเสียใจหรือรู้เห็นว่าเจ้าอยู่กับคนสตรีคนอื่นอีกเลย…โอ๊ย ไม่ได้ ข้าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่เรื่องชีวิตคู่ไม่ได้มีเพียงแค่คนสองคนอีกแล้ว ยังมีลูกที่เป็นของทั้งสองคนอีกด้วย เอาเป็นว่าถ้าไม่เห็นด้วยก็แค่แกล้งทำเป็นลืม ๆ คำพูดของข้าไปเสียก็ได้ ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้ว ขอตัวก่อน”
หลังกล่าวจบท่านหมอกู้ก็เปิดประตูออกไป ปล่อยให้เมิ่งฉีฮ่วนนั่งงงงวยอยู่อย่างนั้น
