บทที่ 288 น่าอับอาย
จี้ซินเยว่ไม่คิดมาก่อนว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะกล้าขัดแย้งกับตน
ในใจของนาง เมิ่งฉีฮ่วนยังคงเป็นเมิ่งฉีฮ่วนคนเดิมเสมอมา เป็นชายหนุ่มที่อยู่ในใจของนางไม่แปรเปลี่ยน และไม่มีทางที่เขาจะหักหาญน้ำใจของนางต่อธารกำนัลได้
ทว่าเวลานี้เขาไม่เพียงแต่หักหน้านาง แต่ยังกล่าวว่านางกำลังสร้างความบันเทิงให้ผู้คนมากมาย!
จี้ซินเยว่ไม่ต้องจินตนาการก็ทราบว่าหลังจากนี้ชื่อของเฉินฟูเหรินจะเป็นอย่างไร!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว ดวงตาของจี้ซินเยว่แดงก่ำขึ้นมา นางกล่าวคำด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “คำพูดของท่านแม่ทัพช่างน่าเจ็บใจนักแล้ว สุดท้ายข้าเป็นเพียงหญิงคนหนึ่งที่ได้รับความกรุณาจากฝ่าบาทในการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ และข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนฝ่าบาท จึงเพียงแสดงระบำจิงหงส์มอบความบันเทิงแก่ฝ่าบาทและเหล่าขุนนางทั้งหมด ไม่คิดเลยว่าในสายตาของท่านแม่ทัพจะมองว่าข้าเพียงแค่สร้างความบันเทิงให้กับผู้คนเท่านั้น!”
ขณะพูดอย่างนั้น น้ำตาของจี้ซินเยว่หลั่งริน
เดิมทีเหล่าบุรุษทั้งหมดรู้สึกอับอายเล็กน้อย ตอนเห็นการเต้นรำของจี้ซินเยว่ แต่เมื่อเห็นว่านางถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความคับข้องใจ หลายคนอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าทุกข์ใจ
ฮองเฮาเองสังเกตเห็นปฏิกิริยาของบุรุษเหล่านั้น ก่อนจะเหลือบมองฮ่องเต้อย่างลับ ๆ และเมื่อเห็นว่าฮ่องเต้เฒ่าผู้นี้กำลังจ้องมองจี้ซินเยว่ด้วย นางรู้สึกไม่พอใจทันที
“เฉินฟูเหริน เหล่าหญิงงามของฝ่าบาทคับคั่งด้วยผ
