บทที่ 283 ภรรยาของเจ้าโกรธแล้ว
“จะต้องเข้าวังจริงหรือ” หลี่เยว่หานถอนหายใจ ก่อนจะมองผ่านหน้าต่างรถม้าออกไปข้างนอก
“เมื่อวานนี้เจ้าคิดว่าข้าหลอกเจ้าหรือ” เมิ่งฉีฮ่วนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้
“เปล่าหรอก ข้าไม่เคยออกมาเจอโลกมาก่อน จึงไม่ค่อยอยากเชื่อสักเท่าไหร่” หลี่เยว่หานส่ายหัว
“วันนี้เป็นเทศกาลซีซี ฝ่าบาทจึงยกเลิกว่าพระราชกิจในช่วงเช้า” เมิ่งฉีฮ่วนอธิบาย “เพราะฉะนั้นข้าจึงจะพาเจ้าไปตำหนักฉงเจิ้งเพื่อแสดงความจริงใจต่อหน้าพระพักตร์ หลังจากนั้นข้าจะต้องไปหารือเรื่องการเมืองกับฝ่าบาท เจ้าจะต้องไปพบฮองเฮากับไทเฮาที่ตำหนัก ถึงตอนนั้นเจ้าจะได้พบเหล่าคุณหนูมากมาย ณ ลานเสินเหมิน พวกคนที่อยู่ภายใต้ฝ่าบาทจะต้องสวมใส่เครื่องราชอิสริยาภรณ์ หลังจากถึงยามอู่ ฮองเฮาจะพากลุ่มพระสนมไปงานเลี้ยงที่ห้องโถง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ “ข้ายังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลยนะ ต้องรอจนถึงยามอู่จึงจะได้ทานอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว” หลังจากพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็เปิดลิ้นชักบนรถม้าออกแล้วส่งซาลาเปาให้หลี่เยว่หาน “ที่ตำหนักนั้นข้าเข้าไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นหากเจ้าไปถึงที่นั่นแล้วก็พูดให้น้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่หากคนอื่นทำให้เจ้าลำบาก ก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพ”
“เช่นนั้นคงน่าหงุดหงิดมากแน่” จิตใจของหลี่เยว่หานตอบโต้อย่างรวดเร็วขณะทานซาลาเปา “ข้าไม่มีบ่าวรับใช้ด้วยหรอกหรือ?”
“มี
