ว่หานเอ่ย จากนั้นจึงวาดมือไปในทิศทางหนึ่ง หลิงซีก็พลันเดินออกมา “นี่คือหุ่นจำลองที่ลัญจกรหยกสร้างขึ้น ซึ่งดูไม่ต่างจากคนจริง ๆ เลย มีแต่ผู้ที่ใกล้ชิดเท่านั้นที่จะสังเกตเห็นความแตกต่างได้”
เอ่ยจบ หลี่เยว่หานก็ดีดนิ้ว ราวกับว่ามีบางอย่างพุ่งเข้าไปยังหน้าผากของหลิงซีตัวปลอม ดวงตาของหลิงซีตัวชีวิตชีวาขึ้นมาโดยพลัน ก่อนที่นางจะคำนับอย่างเคารพนอบน้อมต่อเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังตกตะลึง แล้วเอ่ยเสียงใสว่า “หลิงซีคำนับท่านอา!”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนตื่นตกใจอย่างยิ่ง!
เขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร!
ด้วยสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นราวกับเป็นเรื่องหลอก!
ดูเหมือนว่าหลี่เยว่หานจะเห็นถึงความไม่เชื่อของเขา นางเพียงโบกมือเบา ๆ หลิงซีตัวปลอมนั้นกลายเป็นเส้นแสงกระจัดกระจายในทันที จากนั้นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นจึงมาบรรจบกันบนมือของหลี่เยว่หาน เมื่อนางคว้าพวกมันไว้ กลุ่มแสงนั้นก็หายไป
“เชื่อแล้วหรือยัง?” หลี่เยว่หานเอียงศีรษะพลางมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วน
[1] กระดาษไม่อาจห่อไฟ เปรียบเทียบว่าความจริงเป็นสิ่งที่ไม่อาจปิดบังได้
