ละสมเหตุสมผล
“เถ้าแก่เฉา ข้าแนะนำให้ท่านพูดให้น้อยลง ทำผิดให้น้อยลงเสีย ถึงอย่างไรนั้น แม้ข้าจะไม่กล้าเอ่ยนามของขุนนางผู้นั้น แต่การที่ข้าสามารถมาตั้งรกรากในเมืองหลวงได้ก็ถือเป็นความโปรดปรานจากขุนนางผู้นั้นแล้ว หากเขารู้เข้าว่าท่านมารังแกข้าที่นี่ บางทีตระกูลเฉาอาจจะหายลับไปในวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้” ดวงตากลมโตของหลี่เยว่หานซึ่งเขียนหางตาหนา ๆ ไว้ จ้องมองไปยังเถ้าแก่เฉาอย่างใจเย็น หญิงสาวใช้มือข้างหนึ่งวางไว้บนท้องของตนเพื่อสื่อว่ากำลังตั้งครรภ์อยู่
เถ้าแก่เฉาเมื่อได้รับการเอ่ยเตือนจากหลี่เยว่หาน ก็ตอบสนองทันที เขารีบลุกขึ้นยืนพร้อมชี้มายังหลี่เยว่หาน “ตั๋วอีเอ่อร์ อย่าคิดว่าเจ้าได้ปีนขึ้นไปถึงขุนนางชั้นสูงแล้วจะเหลือประมาณเหนือใคร! หากเจ้าต้องการปักหลักและทำการค้าในเมืองหลวง เจ้ายังต้องถามพวกเราผู้มีพระคุณต่อเจ้ามาก่อนว่าเห็นด้วยหรือไม่!”
เอ่ยจบ เถ้าแก่เฉาก็หันหลังกลับและจากไป
เมื่อมองดูแผ่นหลังของเถ้าแก่เฉา หลี่เยว่หานก็รู้สึกเพียงความวุ่นวายใจเท่านั้น
ตั๋วอีเอ่อร์ผู้นี้… แท้จริงแล้วเคยหลับนอนกับบุรุษมากี่คนกันแน่…
หารู้ไม่ว่าในขณะที่หลี่เยว่หานกำลังกังวลถึงการแก้ไขปัญหาเรื่องสถานะของตั๋วอีเอ่อร์อยู่ฝั่งนี้ อีกฝั่งหนึ่ง องครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดได้แจกแจงรายละเอียกถึงสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับหลี่เยว่หานแก่เมิ่งฉีฮ่วน
ในวันรุ่งขึ้น เรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ชายหญิ
