ามกดดันราวกับพายุลูกใหญ่
จี้ซินเยว่นั่งอยู่ในสวนที่ได้รับการดูแลอย่างประณีต หากมองจากไกล ๆ ทั้งบุปฝาและสตรีล้วนงดงามสะดุดตา แต่เมื่อเข้าไปใกล้จะรู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างกายของหญิงสาวกำลังระงับความโกรธเอาไว้ ราวกับว่าสามารถระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
ฮูหยินนางหนึ่งซึ่งแต่งกายงดงามเดินเข้ามาพร้อมกับลูกสุนัขในอ้อมแขน เมื่อเห็นจี้ซินเยว่ในสภาพนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แล้วค่อย ๆ เดินไปหาจี้ซินเยว่ พลางส่งลูกสุนัขในอ้อมแขนให้จี้ซินเยว่แทน แล้วเอ่ยว่า “ทำหน้าราวกับคนตายเช่นนี้ไปมีประโยชน์อะไรกัน ที่นี้เจ้าก็ได้รู้แล้วว่า ชายผู้นั้นเลือกที่จะคว้าเอาสตรีแพศยาที่ถูกขี่มาเป็นหมื่นครั้งมากกว่าจะเห็นเจ้าอยู่ในสายตาเสียอีก สตรีผู้เคยมีความสามารถเป็นอันดับหนึ่งเช่นเจ้ารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดทรมานแล้วรึ?”
จี้ซินเยว่อุ้มลูกสุนัขไว้ในอ้อมแขนแล้วเหวี่ยงมันลงกับพื้นอย่างแรงจนลูกสุนัขเสียชีวิตทันทีโดยไม่ทันได้กรีดร้องออกมา
ท่าทีของจี้ซินเยว่พลันบ้าดีเดือดขึ้นมา หญิงสาวมองไปยังมารดาของตนซึ่งแต่งตัวประณีตงดงามตรงหน้าตาเขม็ง พลางเอ่ยอย่างเดือดดาลว่า “หากไม่ใช่เพราะท่านบังคับให้ข้าแต่งงานกับเฉินเฮ่อหยวนในตอนนั้น วันนี้ข้าจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้หรือไม่! ข้าจะกลายเป็นหญิงม่ายหรือ! ข้าจะต้องดูแลรักษาจวนนี้อย่างเดียวดายมาจนถึงทุกวันนี้หรือไม่! พูดเสียดิบดีว่าท่านเป็นท่านแม่ของข้า แต่กลับนำข้ามาขายเช่นน
