ี้!”
เห็นจี้ซินเยว่โกรธ จี้ฟูเหรินจึงแสดงท่าทางไม่พอใจออกมาบ้าง “เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นก็ผ่านมานานปีแล้ว และนี่ไม่ใช่ความคิดของข้า หากจะเกลียดชังนักให้เอาไปลงที่พ่อของเจ้า เอามาลงที่ลูกสุนัขของข้าเพื่ออะไร ในตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ชมชอบเจ้า ซ้ำยังมีการติดต่ออย่างลับ ๆ กับโสเภณีนางหนึ่ง โทสะของเจ้านี้ เหตุใดไม่ไประเบิดลงที่เขาเสียเล่า!”
“ฮึ่ม!” จี้ซินเยว่หันกลับมาและนั่งบนเก้าอี้ต่อ ความเดือดดาลบนใบหน้าหายไปครึ่งหนึ่ง “ให้คนไปตรวจสอบให้ข้าทีว่าโสเภณีนามตั๋วอีเอ่อร์นั้นอาศัยอยู่ที่ไหน คอยจับตาดูประตูเรือนของนางไว้ นางออกจากเรือนเมื่อไหร่ให้รีบมารายงานข้าทันที!”
“ขอรับฮูหยิน!”
จวนใหญ่ ๆ ล้วนมีองครักษ์ลับอยู่ไม่มากก็น้อย และจวนตระกูลเฉินเองก็ไม่ต่างกัน แม้จะมีเจ้านายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในจวนตระกูลเฉิน ทว่าจี้ซินเยว่ก็ไม่ได้ออกจากจวนตระกูลเฉินหรือเปลี่ยนป้ายจวนตระกูลเฉินด้วยเห็นแก่บรรดาศักดิ์ฮูหยินหลวง
การกระทำของนางเป็นแบบอย่างในกลุ่มสตรีชั้นสูงในเมืองหลวงมาโดยตลอด ทุกคนต่างสงสารที่นางต้องมาเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย ในขณะเดียวกันก็ชื่นชมนางที่ไม่ละทิ้งครอบครัวของสามี ด้วยตระกูลเฉินนั้นมีญาติที่ไม่ใช่สายตรงอยู่บ้าง แต่จี้ซินเยว่เองไม่ได้ตัดการติดต่อกับพวกเขา ยังให้การช่วยเหลืออีกด้วย
คนเดียวที่รู้จักโฉมหน้าที่แท้จริงของจี้ซินเยว่ เกรงว่าจะมีเพียงจี้ฟูเหรินที่จี้ซินเยว่รับมาอย
