บทที่ 272 เรื่องเก่าในวันวาน
หลี่เยว่หานพยายามระงับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ แต่นางนึกไม่ถึงว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะเป็นฝ่ายระเบิดอารมณ์ออกมาก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ทั้งยังเงียบนิ่งไปพักใหญ่
ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับลุกขึ้นยืนอย่างร้อนรน ก่อนจะเดินวนไปมาในห้องอยู่หลายครั้งพลางเอ่ยว่า “ข้าเคารพเจ้า รักเจ้า สิ่งใดที่เจ้าไม่อยากพูด ข้าก็ไม่เคยบังคับให้เจ้าพูด และแม้ข้าจะรู้ความลับของเจ้ามานานแล้วแต่ข้าก็ไม่เคยแสดงมันออกมา นี่ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือ?”
“เจ้ามักจะถามข้าเสมอว่าทำไมข้าถึงเก็บเจ้าเอาไว้ ทำไมต้องเป็นเจ้า ความเชื่อมั่นที่เจ้ามีในตัวข้ามันน้อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“หลี่เยว่หาน หัวใจของเจ้าแท้จริงแล้วเป็นก้อนเหล็กหรือก้อนน้ำแข็งกัน เจ้าไม่เคยคิดเลยหรือว่าที่ข้าเก็บเจ้าเอาไว้ก็เพราะข้าชอบเจ้า พึงใจในตัวเจ้า? หรือในใจของเจ้า ข้านั้นเป็นผู้ชายที่เช้าสามเย็นสี่*[1]อย่างนั้นหรือ?”
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนพูดจบ ชายหนุ่มก็มองใบหน้าของหลี่เยว่หาน ก่อนที่ในที่สุดเขาจะสงบสติอารมณ์ลงพลางก้มศีรษะ “ข้าเคยคิดว่าครั้งล่าสุดที่เราพบหน้ากัน พวกเราได้คลี่คลายความขัดแย้งเหล่านี้ไปทั้งหมดเสียแล้วซะอีก นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาอีกในวันนี้ เป็นเพราะเจ้าไม่เชื่อใจข้าใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หลี่เยว่หานก็กลับมามีสติอีกครั้ง แล้วเบือนหน้าหนี พร้อมกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อท่าน เพียง
