แต่… เพียงแต่ว่าข้านั้นอ่อนไหวเกินไป”
ใช่ นางอ่อนไหวเกินไป
ตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ของหญิงสาวไม่เคยเป็นบ้านที่อบอุ่นแก่นางเลย เด็กที่เติบโตมาภายใต้ความรุนแรงในครอบครัว ไหนเลยจะไม่ปรารถนาที่จะได้รับความรักใคร่อย่างจริงใจ ทว่าการตายของแม่ทำให้หลี่เยว่หานเติบโตขึ้นในชั่วข้ามคืน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หญิงสาวก็ไม่กล้าที่จะมอบความทุ่มเทจริงใจของตัวเองให้ใครง่าย ๆ อีก แม้ว่าจะไม่สามารถปิดบังความรู้สึกเอาไว้ได้ แต่ก็ยังคิดเล็กคิดน้อยว่าสิ่งที่ตนให้ไปนั้นเท่ากับสิ่งที่อีกฝ่ายให้กลับมาหรือไม่
เมื่อนางตระหนักว่าไม่เท่ากัน ประสาทสัมผัสที่ละเอียดอ่อนของนางจะเข้าครอบงำเหนือเหตุผลทั้งหมดทันที ทำให้นางสงสัยและตั้งคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียจนทำให้คนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุดรอบกายนางเจ็บปวดจนทนไม่ไหวและจากไป บางทีนางอาจจะหยุด แล้วหัวเราะเยาะตัวเองพลางเอ่ยว่าเห็นไหม เขาไม่ได้รักข้าจริง ๆ
แต่เมิ่งฉีฮ่วนใช้ความอดทนและอะลุ่มอล่วยของเขา อธิบายอย่างใจเย็นทุกครั้งที่ความอ่อนไหวของหลี่เยว่หานปะทุขึ้น และนี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยถามนาง ว่ามีหัวใจหรือไม่
หลี่เยว่หานพลันมารู้ตัวอีกทีว่าตัวเองนั้น… อ่อนไหวเกินไปจริง ๆ
การที่ต้องวิ่งเต้นไปมาในทุกวันนี้ได้บดขยี้สติของหลี่เยว่หานไปเสียสิ้น แม้ว่าหลี่เยว่หานจะต้องการรักษาหลักเหตุผลของนางไว้ แต่สุดท้ายแล้ว ความอ่อนไหวก็ยังคงกำชัย
“ข้าขอโทษ” เมิ่งฉีฮ่วนกอดนางไว้ในอ้อมแขน “
