ข้ารู้ดีถึงความยากลำบากทั้งหมดที่เจ้าต้องประสบ และข้าเองไร้หนทางที่จะรักษาบาดแผลในหัวใจของเจ้าได้ แต่ข้าสามารถให้สัญญากับเจ้าได้ว่า ตลอดชีวิตของข้า จะอยู่เคียงข้างเจ้า จะรักและห่วงใยดูแลเจ้า จะไม่ให้เจ้าได้รับอันตรายใด”
เมื่อก่อนนี้ หลี่เยว่หานชื่นชอบที่จะอ่านนิยายรัก เคยอ่านเรื่องราวความรักอันหวานชื่นมามากเสียจนเอียน ซ้ำยังเคยหลั่งน้ำตาให้กับความรักอันงดงามที่ถูกเขียนขึ้นโดยนักเขียนหลายคน
แต่คราวนี้เมื่อถึงคราวของตัวเอง นางกลับรู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ดูเหมือนว่าหินก้อนใหญ่ในใจนางจะถูกเคลื่อนออกไป และเมฆดำมืดที่ปกคลุมไว้มาโดยตลอดก็ดูเหมือนจะมีรอยแยก เผยให้เห็นแสงแดดเจิดจ้าซึ่งส่องผ่านรอยต่อนั้น ถาโถมเข้าสู่โลกของนาง
“ท่านอากับท่านอาสะใภ้ช่างหวานเลี่ยนกันนัก” ขณะที่หลี่เยว่หานกำลังรู้สึกซาบซึ้งกับคำสารภาพของเมิ่งฉีฮ่วน ทันใดนั้น หลิงซีก็พลันเอ่ยขึ้นด้วยความไม่ชอบใจอย่างมาก “ก็กระจ่างชัดแจ้งอยู่ว่าท่านเป็นสามีภรรยากัน แต่กลับมาเผยความในใจกันต่อหน้าเด็กน้อยอย่างข้า นี่พวกท่านกำลังสอนวิธีการเลือกสามีที่ดีในอนาคตให้ข้าอยู่หรือ?”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหลี่เยว่หานก็ขึ้นสีระเรื่อทันที “เจ้าเพิ่งอายุสี่ขวบ จะเลือกสามีอะไรกัน!”
“สี่ขวบแล้วอย่างไรเล่า ข้าที่อายุสี่ขวบกลับถูกพวกท่านกักตัวไว้ที่นี่ ซ้ำยังบังคับให้ต้องมาดูพวกท่านพลอดรักกันอีก” แก้มของหลิงซีพองขึ้นพร้อมกับท่าทา
